34. ഓലേഞ്ഞാലി കുരുവി...

"1983"ല്‍ "സാഗര സംഗമം" എന്ന ചിത്രത്തിനുവേണ്ടി ശ്രീകുമാരൻ തമ്പി എഴുതിയ മനോഹര ഗാനങ്ങളില്‍ ഒരു ഗാനത്തിന്‍റെ തുടക്കം ‘മൗനം പോലും മധുരം ഈ മധുനിലാവിൻ മഴയിൽ...’ എന്നായിരുന്നു... ആ വരികൾ നമ്മൾ മലയാളികൾ തേൻതുള്ളികളായാണ് ആസ്വദിച്ചത്.

ആ പാട്ടിന്‍റെ അതേ ഛായയിൽ ഈ അടുത്തകാലത്ത് "1983" എന്ന ചിത്രത്തില്‍ ‘ഓലഞ്ഞാലിക്കുരുവീ ഇളം കാറ്റിലാടി വരു നീ...’ എന്ന ഗാനമുണ്ടായതും നമ്മൾ ഏറെ ആസ്വദിച്ചു... ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മയെന്നോണം അത് കേള്‍ക്കുമ്പോഴൊക്കെ സ്കൂള്‍ ജീവിതവും അന്നത്തെ സുഹൃത്തുക്കളും മനസ്സില്‍ ഓര്‍മ്മകളുടെ ഒരു വേലിയേറ്റം തന്നെയുണ്ടാക്കുന്നു... 

ഓലഞ്ഞാലിക്കുരുവീ പാടികേട്ട ആ നല്ല ശബ്ദവും ആ സുന്ദര ഈണവും ശരിക്കും നൊസ്റ്റാള്‍ജിയ ഉണര്‍ത്തുന്നതായിരുന്നു.

ആ പാട്ടിന്‍റെ വീഡിയോ കാണുന്ന ഓരോ നിമിഷവും സ്കൂള്‍ ജീവിതം ഇന്നും  അവസാനിച്ചിട്ടിലായിരുന്നുവെങ്കില്‍, ഇനിയൊന്നു മടങ്ങി വന്നെങ്കില്‍ എന്നൊക്കെ ഏതൊരാളും വെറുതെ ആശിക്കും.

പണ്ട് ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോകുന്ന വഴിയില്‍ ഒരു വലിയ ചാമ്പമരം ഉണ്ടായിരുന്നു.. അന്ന് അതില്‍നിന്നും പറിക്കാറുള്ള ചുവന്ന ചാമ്പക്ക! അതിന്‍റെ സ്വാദിനുമുപരി ഇന്നെന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്... അവളുടെ മുഖം!

അന്ന് ചമ്പക്ക പറിക്കുമ്പോതന്നെ ഞാന്‍ കഴിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ട്... പക്ഷെ അത് അവളുടെ കൂടെ പങ്കിട്ടു കഴിച്ചപ്പോള്‍ അതിന് അതിലേറെ രുചിയായിരുന്നു...

ഒന്ന് ഉറപ്പാണ് അന്ന് ആ പ്രായത്തില്‍ അതൊരു പ്രണയമായിരുന്നില്ല... മറിച്ച് ചമ്പക്കയുടെ രുചിയില്‍ വന്ന മാറ്റം പോലെ എന്തോ ഒന്ന്... എല്ലാം അവളുടെ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന ആ ഒരു പുഞ്ചിരിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നു...

പിന്നെയും ഉണ്ട് ഓര്‍മ്മകള്‍... വെയില്‍ചൂടില്‍ സ്കൂള്‍ മൈതാനത്തെ ക്രിക്കറ്റ് കളിയുടെ ഹരം, അന്നത്തെ വികൃതികള്‍, കളിച്ച് ആകെ അഴുകായ യുണിഫോം, ബെല്ലടിക്കുമ്പോള്‍ ക്ലാസ്സിലേക്കുള്ള ഓട്ടം, ടീച്ചര്‍ടെ തുറിച്ചുനോട്ടം, "എന്തിത് ചന്തെ?" എന്ന ആ ഒരു ചോദ്യം, പുതിയ നോട്ടുബുക്കിന്‍റെ മണം... അങ്ങനെ അങ്ങനെ...

ഒടുവില്‍ ഇന്ന് ഒന്നും ഒന്നിനും പകരമാവില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ്...

സ്കൂള്‍ പോയിരുന്ന ആ കാലത്തെ കുറെയേറെ മധുരസ്മരണകള്‍ ഉണര്‍ത്തിയ അതി സുന്ദരമായ ഒരു ഗാനം തന്നെയാണ് "ഓലഞ്ഞാലിക്കുരുവീ..."

സംശയം ഉണ്ടെങ്കില്‍ ഒന്ന് കേട്ടുനോക്കൂ.

33. വെളുത്ത ഭാഗ്യം...

പണ്ടൊരിക്കെ വീട്ടിലിലെ ആ വലിയ കണ്ണാടിയെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനിടയില്‍ അന്ന് ആദ്യമായി തലയില്‍ ഒരു നരച്ച മുടി കണ്ടൂ... കുറെയേറെ കറുത്ത മുടികള്‍ക്കിടയിലെ ആ ഒരു വെളുത്ത മുടി അന്നൊരു കൗതുകമായിരുന്നു... അപ്പോതന്നെ അമ്മയെവിളിച്ച്  അത് കാണിച്ചു കൊടുത്തു... "ഇത് ഭാഗ്യനരയാടാ" എന്നാ അമ്മ അന്നെന്നോട് പറഞ്ഞത്... ആ പുതിയ അറിവില്‍ "ആണോ?" എന്നൊരു അതിശയത്തിലായി ഞാന്‍... അത് വെറുമൊരു തുടക്കം മാത്രമായിരുന്നു.

പിന്നെ പയ്യെ പയ്യെ ആ ഭാഗ്യം എന്നില്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങി... അതങ്ങനെ ഒന്നില്‍നിന്നും ഒന്ന് എണ്ണി തിട്ടപെടുതാനാവാത്തത്രയും പെരുകി... അത് കണ്ടപ്പോ അമ്മ പറഞ്ഞു "ഇത് ഭാഗ്യത്തിന്‍റെ ഒന്നും അല്ലാട്ടോ" അമ്മയുടെ അപ്പോഴത്തെ ആ മുഖഭാവവും, ആ പറച്ചിലും അന്നെന്നെ കുറച്ച് നിരാശനാക്കിയിരുന്നു... ആത്മവിശ്വാസം എന്നത് എന്നില്‍ മെല്ലെ ഇടറിയപോലെ ഒരു തോന്നലും.

അന്ന് ഈ ഭാഗ്യം എനിക്ക് മാത്രമാണോ എന്ന് അന്വേഷിച്ചു നടന്ന എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ സമപ്രായക്കാരായ പലരിലും അതേ ഭാഗ്യം കണ്ടെത്തിയപ്പോ ഒരു ആശ്വാസം... ചിലരില്‍ അത് എന്നേക്കാള്‍ കൂടുതലായി കണ്ടപ്പോ ചെറിയൊരു സന്തോഷവും, സമാധാനവും.

ആ സമയത്ത് ഒരു കല്യാണവീട്ടില്‍ വച്ചാണ് ഈ വെളുത്ത ഭാഗ്യത്തിന് വേറെ നിറങ്ങള്‍ കൊടുക്കാനുള്ള വഴികളുണ്ട് എന്ന് ഒരു അടുത്ത കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞുതന്നത് ... "Burgundy" കളറില്‍ അന്ന് നടത്തിയ പരീക്ഷണം വിജയിച്ചു... അതോടെ മുഖത്ത് ഒരു തെളിച്ചം വന്നു... നാടന്‍ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ "ഇമ്മള് ഒരു ചുള്ളനായി".

അങ്ങനെ തിളങ്ങി നടക്കുന്നതിനിടയിലാണ് അടുത്ത ഒരു തലവേദന... എന്നിലെ ഭാഗ്യം ചെറുതായി പൊഴിയുന്നുണ്ടോ എന്നൊരു സംശയം... അടുത്തുകണ്ട പലരും അന്നത്  ശരിവച്ചു! അവരുടെ പിന്നീടുള്ള സംസാരം എന്‍റെ ആത്മവിശ്വാസം തല്ലികെടുത്തുന്ന പോലെയായിരുന്നു... അന്ന് അവര് പറയുന്നതൊന്നും കേള്‍ക്കാന്‍ മനസ്സ് കൂട്ടാക്കിയില്ല.

അന്ന് ഓരോ തവണയും ചീകിയെടുക്കുന്ന ചീപില്‍ കണ്ടിരുന്ന ആ കാഴ്ച്ച എന്നെകൊണ്ട് അതിന്‍റെ തമിഴ് പേര് വിളിപ്പിച്ചു... അപ്പോഴെല്ലാം അനുഭവിച്ചിരുന്ന നിരാശയില്‍ തോന്നി വെളുത്തുനിന്നിരുന്ന ഭാഗ്യം ഇതിലും എത്രയോ ഭേദമായിരുന്നുനെന്ന്... അതിനു നിറം കൊടുത്ത് കൊണ്ടുനടാക്കാം എന്നൊരു പ്രതിവിധിയും ഉണ്ടായിരുന്നു... ഇതിപ്പോ എന്ത് ചെയ്യാനാ... ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ കയ്യും കെട്ടി നോക്കി നിന്നു വേനല്‍ മരങ്ങളില്‍നിന്നും ഇലകള്‍ പൊഴിയും പോലുള്ള ആ കാഴ്ച്ച.

ആകുറവ് ഒരു സ്റ്റെയിലാക്കിയ സിനിമാനടനും, ഇനി ഒന്നും പോകാന്‍ ബാക്കിയില്ലെന്ന് ഫേസ് ബുക്കിലൂടെ കാണിച്ചുതന്ന ചേട്ടന്മാരും, ഇതേ അവസ്ഥയിലേക്ക് വന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരും, ഇതിന്‍റെ പേരില്‍ "പെണ്ണ് കിട്ടാതാവോ?" എന്ന ടെന്‍ഷന്‍ പറയുന്ന അനിയന്മാരും ഇന്ന്‍ ചുറ്റുമുള്ളതാണ് ഏക ആശ്വാസം.

എന്നാലും എല്ലാര്ക്കും ഒരുപോലെ ഈ ഭാഗ്യം ഇല്ലലോ എന്നതാണ്‌ പലരുടെയും വിഷമം... ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇത് ആര്‍ക്കും ഒരു വിഷയമാവില്ലായിരുന്നു... അതല്ലെങ്കില്‍ തുല്ല്യ ദുഖിതരാണ് എന്നു പറഞ്ഞു തമ്മില്‍ ആശ്വസിക്കാമായിരുന്നു!.

ഹാ... ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ചുമ്മാ പറഞ്ഞുന്നെഉള്ളു ഇങ്ങനെ ഉള്‍കൊള്ളാന്‍ മടിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങള്‍ വേറെയുമുണ്ട് ആ കൂട്ടത്തില്‍ ഇതും പെടും എന്നതാണ് സത്യം.

32. School days...

കാലംപോകുന്നത് വളരെ വേഗത്തിലാണ്... പഴയ സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അത് ശരിക്കും അറിയാനാവും... ആ കാലത്തിനനുസരിച്ച് ഏറിവരുന്ന പ്രായത്തിനൊപ്പം ജീവിത സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ധവും ഏറിവരുന്നു, അങ്ങനെ ഇന്ന് ഒന്നിനും സമയമില്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയായി... ആ ഒരു അവസ്ഥയിലും പഴയ സുഹൃത്തിനോട് പഴങ്കഥകൾ പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ എന്തെന്നിലാത്ത ഒരു സുഖമുണ്ട് അതിപ്പോ ഫോണിലൂടെയായാലും നേരിട്ടായാലും... ഇന്ന് അവനോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാനത് തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ പലതും മറന്നിട്ടിലെന്ന് തിറിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ... സത്യത്തിൽ എല്ലാം ചിതലരിച്ചുപോയി എന്നുകരുതിയതാണ്, വെറുതെ ഒന്ന് പൊടിതട്ടിയെടുകേണ്ടിയെ വന്നുളൂ എല്ലാത്തിനും ഇന്നും ജീവനുണ്ടെന്നറിയാൻ... അല്ലെങ്കിലും സാധാരണക്കാരനിൽ സാധാരണക്കാരനായ ഒരാൾക്ക് കഴിഞ്ഞ ജീവിതത്തെ കുറിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ ഓർത്ത് പറയാൻ സ്വന്തം നാടും, വീടും, കൂട്ടുകാരും, സ്കൂളും ഒരുകൊച്ചു നാടാൻ പ്രണയവുമൊക്കെ തന്നെയാണ്... ആ കൂട്ടത്തിൽ ഇന്ന് സ്കൂളായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് സംസാരവിഷയമായത്.

ഒരു സുവർണ്ണകാലം പോലെയാണ് ഇന്ന് സ്കൂൾ ലൈഫിനെ കാണാനാവുന്നത്, എന്നാൽ അന്ന് അത് ഏറ്റവും വെറുക്കപ്പെട്ട ഒരു കാലമായിരുന്നു പഠിക്കാനുള്ള മടികൊണ്ട് മാത്രം... ഓർക്കുമ്പോൾ അന്നത്തെ ഓരോ സാഹചര്യങ്ങൾ എനിക്കിന്ന് തീർത്തും അന്ന്യമായി തോന്നുന്നു... അങ്ങനെ ഒരു കാലഘട്ടം എൻറെ ജീവിതത്തിലൂടെ കടന്നുപോയോ? എന്നൊരു സംശയം പോലെ... അത്രമാത്രം മാറ്റങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടിന്ന്... എല്ലാരീതിയിലും.

ഇന്ന് ഓർമ്മകളിൽ അന്നത്തെ നീലയും വെള്ളയും യൂണിഫോം... 50 പൈസ്സ കൊടുത്തുകൊണ്ടുള്ള സ്കൂളിലേക്കുള്ള ബസ്‌യാത്ര... സ്കൂളിൽ ഒറ്റ നിരയിൽ ഒരുപോലെ ഇരിക്കുന്ന സൈക്കിളുകളെന്ന ആ കാഴ്ച്ച... കാതിൽ മുഴങ്ങുന്ന സ്കൂളിലെ ബെല്ലടി... ടീച്ചറില്ലാത്ത ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുടെ കലപില ശബ്ദം (ടീച്ചർമാരുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ "കക്കാകൂട്ടിൽ കല്ലിട്ടപോലെ")... പിന്നെ ബാക്ക് ബെഞ്ചിലേക്ക് തിരിഞ്ഞിരുന്നുകൊണ്ടുള്ള കഥപറച്ചിൽ... ക്ലാസ്സിൽ വർത്താനം പറയുന്നവരുടെ പേരെഴുതാൻ നിയോഗിക്ക്യപ്പെട്ട അഹങ്കാരിയായ ക്ലാസ്സ്‌ ലീഡർ... എന്നും അവിടെയുള്ള "Black Board + White Chalk + Duster" പിന്നെ ഒരു ചൂരൽ... ക്ലാസ്സിലെ കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്‍കുട്ടി സ്വപ്നത്തിലെ നായികയായത്... പേനകൊണ്ടും കൊമ്പസ്സുകൊണ്ടും മുന്നിലെ ഡെസ്ക്കിൽ കുത്തികുറിച്ച പേരും പടങ്ങളും.

കറികൾ പരസ്പ്പരം പങ്കുവച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഉച്ചഭക്ഷണം... ടീച്ചറുടെ ശബ്ദവും പഠിപ്പിക്കുന്ന വിഷയവും തരുന്ന ബോറടിയിൽ ഇരുന്നുള്ള ഉറക്കം തൂങ്ങൽ... കയ്യിലെ പേന തെളിയാതാകുമ്പോൾ വേറെ പേന അന്വേഷിക്കലും, കടം വാങ്ങലും... അത് മിക്കവാറും ഏതെങ്കിലും പെണ്‍കുട്ടിയിൽ നിന്നെ കിട്ടൂ... പിന്നെ ക്ലാസ്സിലെ പഠിപ്പിസ്റ്റുകൾ എന്ന പാരകൾ... ഹോംവർക്ക്‌ എന്ന തലവേദന... അത് ചെയ്യാതെ വരുമ്പോഴുള്ള ക്ലാസ്സിലെ എഴുനേറ്റുനിൽക്കലും, അടിവാങ്ങളും... അത് കണ്ടു ചിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടികളെ കാണുമ്പോ തോന്നിയിരുന്ന ഒരു ചമ്മൽ... കാതോർത്തിരുന്നു കേൾക്കുന്ന 4 മണിക്കുള്ള കൂട്ട മണിയടി... കളർ ഡ്രെസ്സിൽ വരാവുന്ന സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ്സുകൾ... കൂട്ടുകാരനോടൊപ്പം സൈക്കിളിലെ യാത്ര...

പിന്നെ ഓണം ക്രിസ്മസ് എന്നൊക്കെ പേരിട്ട പരീക്ഷാകാലം... അത് ഓർക്കുമ്പോതന്നെ "അവ്"... അങ്ങനെ സ്കൂൾ പാതി ഉറങ്ങിയപോലുള്ള പരീക്ഷാ ദിവസങ്ങൾ... നിശബ്ദത നിറഞ്ഞ പരീക്ഷാഹാളിലിരിക്കുമ്പോൾ ഇടക്കിടെ കേൾക്കുന്ന കാക്കയുടെ ശബ്ദം... ടീച്ചർടെ കണ്ണുവെട്ടിച്ച് കോപ്പിയടിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ... മാനംകാക്കാൻ വേണ്ടി പരീക്ഷാ ഹാളിലിരുന്ന് ആൻസർ പേപ്പറിന്റെ എണ്ണം കൂട്ടാനുള്ള പെടാപാട്... ചോദ്യങ്ങൾക്ക്‌ ഉത്തരം അതെ ചോദ്യങ്ങളൊക്കെ തന്നെ എഴുതി ഒരു കണക്കിന് ഒപ്പികുന്ന 2 അല്ലെങ്കിൽ 3 ഷീറ്റ് പേപ്പർ... അതിപ്പോ 10 മിനിറ്റുകൊണ്ട് തീരുമാനമാകുന്ന പരീക്ഷയാണെങ്കിൽ പേപ്പറുകൾ കൂട്ടികെട്ടുന്ന നൂൽ ആവശ്യം വരാറില്ല... എന്നാലും നാണം മറക്കാൻ എന്നപോലെ വെറുതെ ഒരു പേപ്പർകൂടെ വാങ്ങി ചേർത്തുവച്ച് ഒറ്റകെട്ട്...

10 ദിവസത്തെ അവധികാലം... അത് കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോൾ മാർകൊക്കെ ഇട്ട ഉത്തരകടലാസിന്റെ കെട്ടുമായി ക്ലാസ്സിൽ വരുന്ന ടീച്ചർ... അത് കണ്ട് ടെൻഷൻ ആകുന്ന പഠിപ്പിസ്റ്റുകൾ... പേരുവിളിച്ച് തോറ്റ മാർക്കും വിളിച്ചുപറഞ്ഞ്‌ ടീച്ചർ ആ പേപ്പർ തരുമ്പോഴുള്ള നാണക്കേട്‌... കുറെയേറെ പേപ്പറിൽ എഴുതികൂട്ടി അതുമുഴുവൻ ടീച്ചറെകൊണ്ട് നോക്കിച്ച് ഞങ്ങൾ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചില്ലലോ എന്ന ആശ്വാസത്തോടെ ബാക്ക് ബെഞ്ചെന്ന ഒരു കൂട്ടം... പിന്നെ പതിവുപോലെ നേരം കിട്ടുമ്പോഴൊക്കെയുള്ള ടീച്ചർടെ ശകാരം, ഉപദേശം... വീട്ടിൽനിന്ന് ആളെ കൊണ്ടുവന്നിട്ട് ക്ലാസ്സിൽ കേറിയാമതിയെന്ന പറച്ചിൽ... അങ്ങനെ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയായിരുന്നു... ഇപ്പോഴും ഈവക സമ്പ്രദായങ്ങളൊക്കെ ഉണ്ടോ ആവോ?

എന്തായാലും ആ കാലമത്രയും ഇന്ന് കടലിന്നക്കരെയായി... ഇന്ന് ഇതോരോന്നും ഓർത്തപ്പോ ശരിക്കും ചിരിവന്നിരുന്നു അന്നത്തെ മാനസികാവസ്ഥ അല്ലലോ ഇന്ന് അതുകൊണ്ടാകാം... എന്തായാലും സ്കൂൾ എന്ന ഈ ഓർമ്മകൾ ഇന്നെന്നിൽ ഒരു ഉണർവും സന്തോഷവും നിറച്ചു... ഇന്നിതെല്ലാം ഓർക്കാനും പറയാനും ഇങ്ങനെ എഴുതാനും സാഹചര്യമൊരുക്കിയ പ്രിയസുഹൃത്തും സഹപാഠിയുമായ ഷെഫീക്കിന് നന്ദി...

31. ഞാന്‍...

ഇന്ന് ഈ ഒരു നിമിഷം എന്നിൽ നിന്നും "ഞാൻ" എന്ന "അച്ഛനെ" ഒന്ന് മാറ്റി നിർത്തിയാൽ... 

ഞാൻ എന്ന "മകനെ" മാറ്റി നിർത്തിയാൽ...

കൂടെ ഞാനെന്ന "ഭർത്താവിനെയും"... ഞാനെന്ന "സുഹൃത്തിനെയും"... ഞാനെന്ന "സഹോദരനെയും" മാറ്റിനിർത്തിയാൽ പിന്നെ അവശേഷിക്കുന്നത് കുറച്ചറിവും, കൊച്ചു സ്വപ്നങ്ങളും മാത്രമുള്ള പച്ചയായ "ഞാൻ" എന്ന ഒരു ഞാൻ മാത്രമാണ്... 

അവിടെ പതിരെന്നപോലെ അസൂയയും അന്ധവിശ്വാസവും അഹങ്കാരവും കള്ളത്തരവുമെല്ലാം എന്നിൽ നിന്നും വേറിട്ടുനിൽക്കുന്നു... വെറുതെ അങ്ങനെയൊന്ന് സങ്കല്പ്പികുമ്പോൾ ഞാൻ കാണുന്ന എന്നെ എനിക്ക്  മുൻപരിജയമില്ല... എന്നിരുന്നാലും ആ "ഞാൻ" എന്ന എന്നോട് എനിക്കിന്നൊരു ചെറിയ ഇഷ്ട്ടം തോന്നുന്നുണ്ട്... അതെന്തുകൊണ്ടാകും???

"ഞാൻ" എന്ന ഈ ഞാൻ പെർഫെക്റ്റ്‌ അല്ലാത്തതു കൊണ്ടാകാം...

30. യാത്ര...

നിശബ്ദവും ഒരു യാത്രയിലാണ് ഞാൻ... ദിനരാത്രങ്ങളെ അറിയാതെ, ദിശയറിയാതെ, എവിടെക്കെന്നറിയാതെയുള്ള ഒരു യാത്രയിൽ... കൂടെയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമാണ് തെല്ലും ക്ഷീണമറിയിക്കാതെ ഇന്നും മുന്നിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്... 

ഒരുനാൾ നാളും സമയവും കുറിച്ചിറങ്ങിയ ഈ യാത്രക്കിടയിൽ ഇന്നിപ്പോ ഇതെഴുതുമ്പോഴും കൂടെ ആരൊക്കെയുണ്ട് എന്നെനിക്ക് അറിയാനാവുന്നില്ല... പലപ്പോഴും തോന്നും തനിച്ചാണെന്ന്... ചിലപ്പോഴൊക്കെ തനിച്ചാവാൻ കൊതിച്ചിട്ടുമുണ്ട്... ബന്ധങ്ങളും ബന്ധനങ്ങളും ഇല്ലാതെ പൂർണ്ണ സ്വതന്ത്രനായ് പറക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിയെ പോലെയാകാൻ...

കാലം മായ്ച്ചതുകൊണ്ടോ, ശ്രദ്ധയില്ലാഞ്ഞിട്ടോ അതോ യാത്രക്ക് വേഗതകൂടിയതുകൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല പിന്നിട്ട ഓരോ വഴികളിലായ് കണ്ടുമുട്ടിയ പല  മുഖങ്ങളും എൻറെ ഓർമ്മയിൽ ഇന്നില്ല... എന്നാൽ എനിക്ക് അടുത്തറിയാവുന്ന, ഞാൻ എന്ന പേരിനെയും വ്യക്തിയെയും അറിയുന്ന പ്രിയപ്പെട്ട പലരും അവരവരുടെ യാത്രകൾ അവസനിച്ചും, അവസാനിപ്പിച്ചും അകന്നു പോയിരിക്കുന്നു... വേർപാട് എന്ന ആ തിരിച്ചറിവ് എപ്പോഴും എനിക്കൊരു വേദന സമ്മാനിക്കാറുണ്ട്...

പണ്ട് സ്കൂളിൽ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് പഠിപ്പൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് വെറുതെ നടക്കുന്ന മുതിർന്ന ചേട്ടൻമാരെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഉള്ളിൽ തോന്നിയിരുന്ന ഒരു കാര്യമാണ് "അവൻമാർ ഭാഗ്യവാൻമാർ ഇനി പഠിക്കണ്ടലോ" യെന്ന്... അതുപോലെ എല്ലാം നേരത്തെ കഴിയുന്നവർ ഭാഗ്യവാൻമാരാണെന്ന് തോന്നും...

ചിലപ്പോ അവരെല്ലാം അവരുടെ യാത്രയുടെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ഒരുപക്ഷെ ഒന്ന് മോഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം കവി കൊതിച്ചപോലെ "ഈ മനോഹര തീരത്തു തരുമോ ഇനിയൊരു ജന്മം കൂടി...".

എൻറെ  യാത്ര അതിപ്പോ എവിടെയെത്തിനിൽകുന്നു  എന്നെനിക്കറിയില്ല... എത്ര ദൂരം പിന്നിട്ടു എന്നും അറിയില്ല... എനിക്കിനി എത്ര ദൂരം താണ്ടുവാനുണ്ടെന്നും അറിയില്ല... എന്നാൽ ഒന്ന്‌ ഉറപ്പല്ലെ എൻറെ യാത്രക്കും ഒരു അവസാനം ഉണ്ടെന്നത്... ഒരു ദീർഘ നിശ്വാസത്തിൽ അവസാനിക്കുന്ന ആയൊരു യാത്ര... എന്‍റെ സ്വന്തം ജീവിതയാത്ര...

29. നിന്ദ്ര...

പകലെന്ന ഉണര്‍വിലെ യാത്രകള്‍, ജോലികള്‍... എല്ലാം കഴിഞ്ഞ ക്ഷീണത്താല്‍ മടിപിടിച്ചിരുന്നൊരു സന്ധ്യയും പിന്നിട്ടു... വേണ്ടായിരുന്നിട്ടും വെറുതെ ഒരല്പ്പം അത്താഴം കഴിച്ചതോടെ ഇരുളിന്‍ മറയിലേക്കൊരു വിളിയുമായ് മെല്ലെ ഉറക്കമെത്തി... പാതിയടഞ്ഞ മിഴികളാല്‍ ഞാനങ്ങനെ നിദ്രതന്‍ നിശബ്ദമാം പടവുകളിറങ്ങവെ എന്നോ എന്നില്ലേക്ക് വന്നകന്നൊരാ നിമിഷങ്ങള്‍ ഓരോന്നായ് വന്നുവെന്‍ മിഴികളില്‍... കാലം പഴക്കം ഏറെ പൂശിയിരുന്നെങ്കിലും അതില്‍ പലതും പതിവിലുമേറെ തിളങ്ങി കണ്ടു... എന്തെന്നില്ലാതൊരു ചന്തമായിരുന്നു അവയില്‍ പലതിനും... അല്ലെങ്കിലും നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ക്കെല്ലാം പഴകുന്തോറും കൂടുന്നൊരു ചന്തമുണ്ട്... താനേ കൂടുന്നൊരു ചന്തം...

ഉള്ളിലുറങ്ങുന്ന അത്തരം ഓര്‍മ്മകളെല്ലാം ഒരു വലിയ പുസ്തകത്തിന്‍ താളുകളില്‍ നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന വര്‍ണ്ണചിത്രങ്ങള്‍ പോലെയാണെന്ന് എനിക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നാറുണ്ട്... ഒന്ന് ശ്രമിച്ചാല്‍ എപ്പോ വേണമെങ്കിലും വ്യക്തമായി കാണാവുന്നവയാണ് അവയോരോന്നും... ആ താളുകള്‍ ഓരോന്നായ് മറിക്കുമ്പോള്‍ അവിടെ ഞാന്‍ മഴയെ സ്നേഹിച്ച് തുടങ്ങിയ ഒരുകാലം കാണാം, അതെനിക്കിന്നും ഏറെ സുന്ദരമായി തോന്നി... 

പിന്നെ പാടത്തും പറമ്പിലും ഓടിചാടി കളിച്ചിരുന്ന കുട്ടികാലവും, അന്ന് കണ്ട മാവിലും പേരയിലും കല്ലെറിഞ്ഞു നടന്നതും... ഐസ്സുകാരന്‍റെ “ഡിങ്ങ്... ഡിങ്ങ്...ഡിങ്ങ്...” എന്ന വിളിക്ക് കാതോര്‍ത്തിരുന്നതും... പിന്നെ ചൂണ്ടയുമായി മീന്‍പിടിക്കാന്‍ നടന്നതും... കുളിക്കാന്‍ ഇറങ്ങിയ കുളത്തില്‍ മണിക്കുറുകള്‍ ചിലവഴിച്ചതും... മഴയത്ത് വെള്ളംനിറഞ്ഞ പറമ്പില്‍ ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ചതും... അതിനെല്ലാം അന്ന് കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന കൂട്ടുകാരും... ഇന്ന് ഇവിടെവരെയുള്ള യാത്രക്കിടയില്‍ അതെല്ലാം എവിടെയോവച്ച് നിന്നുപോയി... ആ കാലങ്ങള്‍ വളരെ പുറകിലായപ്പോ ഇന്നറിയാനാകുന്നു അതെല്ലാം ഒരു സുവര്‍ണ്ണകാലമായിരുന്നുവെന്ന്...

പിന്നെ സ്കൂളില്‍ പോയി തുടങ്ങിയ കാലം... ആദ്യത്തെ ടീച്ചറെ ഓര്‍ത്തതും കണ്ണട വച്ച ആ പാവം "രാധ" ടീച്ചറെ ഓര്‍മ്മവന്നു... അന്നൊക്കെ പഠിക്കാനുള്ള മടികൊണ്ട് അമ്മയോട് ഓരോ കള്ളങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ് ക്ലാസ്സില്‍ പോകാതിരുന്ന ദിവസങ്ങള്‍... പിന്നെ ഓരോരോ ഘട്ടങ്ങളിലായി മാറേണ്ടി വന്ന സ്കൂളുകള്‍... ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന പുതിയ പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍... ഓരോ വര്‍ഷവും ജയിച്ചുചെന്ന ക്ലാസ്സ് മുറികള്‍... ആദ്യമായി അറിയാതെ ഒരിഷ്ട്ടം തോന്നിയ പെണ്‍കുട്ടി, അവളുടെ പേര്, പ്രത്യേകതകള്‍... പിന്നെ അസൂയ തോന്നിപ്പിച്ച വ്യക്തിത്വങ്ങള്‍.. അവരെപോലെ ആകാന്‍ കൊതിച്ച നിമിഷങ്ങള്‍... ക്ലാസ്സിലെ പഠിപ്പിസ്റ്റ്കളോടു തോന്നിയിരുന്ന അസൂയ വിരോധം... പിന്നെ ഒരു തിരിച്ചറിവാകുംവരെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ദുശീലങ്ങള്‍... 

പിന്നെ പലപ്പോഴായി അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും സംഭവിച്ച അബദ്ധങ്ങള്‍, അതിലെ മണ്ടത്തരങ്ങള്‍... അതില്‍ പലതും ഇന്ന് ഒന്നുടെ സംഭവിച്ചുവെങ്കില്‍ അന്നത്തെ കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും നികത്തി ഒന്നൂടെ നന്നാക്കാമായിരുന്നു എന്നൊക്കെ തോന്നി... അങ്ങനെ എന്നിലൂടെ കടന്നുപോയ ഓരോ നിമിഷങ്ങളും സംഭവങ്ങളും സാഹചര്യങ്ങളുമെല്ലാം വീണ്ടും ഒന്നുടെ കാണുകയായിരുന്നു ഞാനാ നിദ്രയില്‍... എല്ലാം ഇന്ന് ഓര്‍മ്മയില്‍ മാത്രമാണെങ്കിലും ഇന്നെല്ലാം ഇങ്ങനെ ഓര്‍ക്കുന്നതിലുണ്ടൊരു സുഖമെന്ന് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു...

പിന്നെ ജൂണിലെ ആ നല്ല മഴയുള്ളദിവസം അവിചാരിതമായി ആ ഒരാളെ ആദ്യമായ് കണ്ടതും... പിന്നീട് എന്നും കണ്ട് കണ്ട ഒന്നും പറയാതെ അറിയാതെ തമ്മിലടുത്തതും, അന്നൊന്നു കേള്‍ക്കാന്‍ ഏറെ കൊതിച്ച ആ വാക്കുകള്‍ അതയാള്‍ പറഞ്ഞുകേള്‍ക്കവെ ഒരു നറു പുഞ്ചിരി എന്നില്‍ വിടര്‍ന്നതും, അനുരാഗത്തിന്‍ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് അന്നെന്നില്‍ ആദ്യമായ് ചിറകുമുളച്ചതും, സങ്കല്‍പ്പ സുന്ദരമായൊരു ലോകത്ത് മതിവരാതെ അന്നേറെ പാറിപറന്നതും, ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികളില്‍ രാത്രിമഴക്ക് കൂട്ടിരുന്നതുപോലുള്ള ഒത്തിരി ഒത്തിരി ഭ്രാന്തുകള്‍ ഒരുകാലത്ത് എന്നിലുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ ഇന്നെനില്‍ വന്നൊരു ചിരിനിറച്ചു...

പിന്നെ വളര്‍ച്ചയുടെയും പഠനത്തിന്‍റെയും ഓരോ ഘട്ടങ്ങള്‍... കലാനുശ്രിതമായിവന്ന മാറ്റങ്ങള്‍... പടിപ്പു കഴിഞ്ഞ് "ഒരു ജോലി കിട്ടാനുണ്ടോ?" എന്ന് അന്വേഷിച്ചു നടന്നകാലം... ആദ്യമായി "വിശപ്പ്‌" എന്താണ് അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ മറക്കാനാവാത്ത ദിവസം... പിന്നെ വിരഹം അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞ നാളുകള്‍... കള്ള് കള്ള് എന്ന് കേട്ടറിവുമാത്രമുള്ള ആ കള്ളിന്‍റെ രുചിയറിഞ്ഞ, അതിലൊരു സുഖമുണ്ടെന്നറിഞ്ഞ ആ ഒരു ദീപാവലി... 

പിന്നെ അമ്മയെ പിരിഞ്ഞ പൈതലിന്‍ കണ്ണീരും നൊമ്പരവുമായ് പ്രവാസത്തിലേക്ക് പറന്നതും... യന്ത്ര തുല്യമായ പ്രവാസ ജീവിതത്തോട് വെറുപ്പ് തോന്നി തുടങ്ങിയപ്പോ നാടിനെ സ്നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയതും, ഇനിയും പഠിക്കാനും പ്രണയിക്കാനും കൊതിതോന്നിയതും, "എല്ലാത്തിനും അതിന്‍റെതായ സമയമുണ്ട് ദാസാ..." എന്നത് ഒരു സത്യമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയതുമെല്ലാം ഇന്നലെയെന്നപോലെ തോന്നി...

പിന്നെയും വന്നു വരി വരിയായി ഒത്തിരി ഓര്‍മ്മകള്‍... അപ്പോഴെല്ലാം ഇന്നോളമറിഞ്ഞതില്‍ പലതും അതുപോലെ ഒന്നുടെ കണ്ടു കണ്ടറിഞ്ഞു കിടന്നു... പിന്നെയാ കൂരിരുളിന്‍ നിശബ്ദതയില്‍ എപ്പോഴോ അറിയാതെ ഒരു ഗാഡനിദ്രയില്‍ ഞാന്‍ മുഴുകി... അതങ്ങനെ പുതിയൊരു പുലരിയെതുംവരെ... പിന്നെ പിന്നെയും പകലെന്ന ഉണര്‍വിലെ യാത്രകള്‍, ജോലികള്‍...

"ജീവിതത്തിലെ പഴയ കഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും ചുറ്റുപാടുകളുമെല്ലാം ഇന്ന് ഒരുപാട് മാറിയെന്നറിയാം എങ്കിലും വല്ലപ്പോഴും അതൊക്കെ ഇങ്ങനെ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ വെറുതെ ആശിച്ചുപോകുന്നു...' ഒന്നും ഒട്ടും മാറാതിരുന്നെങ്കില്‍ മറക്കാതിരുന്നുന്നെങ്കില്‍, അകലാതിരുന്നെങ്കില്‍ അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കില്‍' എന്നൊക്കെ... ആഗ്രഹാനുസരണം ഇതില്‍ യാതൊന്നും തിരിച്ചുവരില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവിലും വെറുതെ ഇങ്ങനെ കൊതിക്കുന്നു... ഹാ...ഒരുതരത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ഇതും സുഖമുള്ള നേരംപോക്ക് തന്നെ."

28. Silence...

നിശബ്ദത... മനസ്സിന്‍റെ താളംതെറ്റുമ്പോള്‍ കൂട്ടിനെത്തുന്ന നിശബ്ദത... ഏകാന്തതയില്‍ താനേജനിക്കുന്ന നിശബ്ദത... ഉറങ്ങുകയാനെന്നറിയിക്കുന്നതും നിശബ്ദത... പ്രതികരണശേഷി നഷട്ടപ്പെടുമ്പോഴുള്ള ഏകഭാവവും അതുതന്നെ... ഇതിലെതെന്നറിയാതെ ഇന്ന് ഞാന്‍ എന്നിലറിയുന്നു ഒരു നിശബ്ദത... ചിലപ്പോ എന്‍റെ ഉള്ളുറങ്ങുകയാവാം... അതല്ലെങ്കില്‍ എനിക്കുചുറ്റും ഇന്നെന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്നും, എല്ലാം ഇതെവിടെക്കാ പോക്കുന്നതെന്നും മനസ്സിലാക്കാനാവാതെ മരവിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന മനസ്സിന്‍റെ മൗനമാകാം...

നാളയെകുറിച്ചുള്ള വലിയ ചിന്തകളില്ല... എന്നാല്‍ നാളെയെന്നത് ഉള്‍കൊള്ളാനാവാത്തത്രയും ഭീകരമാകുമെന്ന തിരിച്ചറിവിലും, ഇന്നതെല്ലാം ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളായി മുളച്ചുതുടങ്ങിയെന്നറിയുംമ്പോഴും ഒന്നും കാണാനും ചെയ്യാനും വയ്യെന്ന നിസഹായവസ്ഥയില്‍ ഏറെ ഭീതിയോടെ കണ്ണുകള്‍ ഇറുക്കിയടച്ചിരുന്ന്‍ സ്വയം പാലികേണ്ടിവരുന്ന നിശബ്ദത ചിലപ്പോ എന്നിലും ഉടലെടുക്കുന്നതാകാം...

നേട്ടങ്ങളായും നഷ്ട്ടങ്ങളായും കാലമിന്നുവരെ എനിക്ക് വച്ചുനീട്ടിയതെല്ലാം എന്തിന്? അതെല്ലാം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? എന്നൊക്കെ സ്വയം ചോദിക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നിനും എന്നിലുത്തരമില്ല... അവിടെ ഒന്നും സ്വന്തം കഴിവിനാല്‍ മാത്രമെന്ന് പറയാനാവാത്ത ആ ഒരവസ്ഥയും ഒരുതരത്തില്‍ തീര്‍ത്തും നിശബ്ദം എന്ന അവസ്ഥയാണ്... ആ നിമിഷങ്ങളില്‍ എനിക്കറിയാനാകുന്നു സംഭവിക്കുന്നതൊന്നും ഒന്നും സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ചല്ല എന്ന സത്യം... 

"എന്താണ് നിന്‍റെ ഈ ജീവിതത്തിന്‍റെ അര്‍ത്ഥം?" എന്ന ആ വലിയ ചോദ്യം എന്നിലിന്നും മൗനം പാലിക്കുന്നു... ""ബലിപെരുനാളിന് തറവാട്ടില്‍ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടിയപ്പോഴാണ് ബോധം വന്നത്. ഇഴഞ്ഞും, കരഞ്ഞും, പിച്ചവച്ചും, വീണുമൊക്കെ ഒരു കുട്ടിപട്ടാളം തന്നെയുണ്ട്. ഞങ്ങളെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഒരു പുതിയ തലമുറ. അവര്‍ക്ക്‌ കൊടുക്കാന്‍ എന്താണുള്ളതെന്ന് ആശ്ചര്യപ്പെടുകയായിരുന്നു ഞാന്‍...""

ഒരിക്കല്‍ ലിഷാനയുടെ ബ്ലോഗില്‍ വായിച്ച ഈ വരികള്‍ അന്നെന്നില്‍ ഒരുപാട് ചിന്തകളുണര്‍ത്തി... എനിക്കും ഒന്നുമില്ലല്ലോ എന്‍റെ പുറകിലൂടെ വരുന്ന തലമുറക്ക്‌ പകര്‍ന്നുകൊടുക്കുവാന്‍ എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം അന്നാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്‌... ഈ ഒരു ജീവിതംകൊണ്ട് ഒരാള്‍ക്കും ഗുണമില്ലെന്നറിയുമ്പോ അവിടെയും സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ ഒരു വലിയ നിശബ്ദതയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു...

ഒരിക്കല്‍ എവിടെയോ എഴുതികണ്ടു "Silence is Beautiful" എന്ന്... അതിന്ടെ അര്‍ത്ഥം എങ്ങിനെയാന്നു ഞാന്‍ അന്ന് ചിന്തിച്ചു... ആര്‍ത്തുവിളിച്ച് പോരിനെതുന്നവന്‍റെ മുന്നില്‍ കാണിക്കുന്ന നിശബ്ദത അവന്‍റെ ആവേശവും, ആയുധത്തിന്‍റെ മൂര്‍ച്ചയും കുറയ്ക്കുമെന്നപോലെ ചിലപ്പോഴൊക്കെ സ്വയം പാലിക്കുന്ന ഒരു നിശബ്ദത ഏറെ നല്ലതായും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്... അവിടെയാണ് നിശബ്ദത സുന്ദരം എന്ന് തോന്നിയ നിമിഷങ്ങള്‍...

മാറ്റങ്ങളാല്‍ കാലം ഇങ്ങനെ ഇനിയും മുന്നോട്ടുപോകും... അതികം മുന്നിലല്ലാതെ അവിടെ വല്ലാത്തൊരു കാലഘട്ടം എല്ലാവരെയും കാത്തിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് ആരറിയുന്നു... അവിടെയെത്തുമ്പോള്‍ നിലനില്‍പ്പിനായി ഉള്ളത് വെട്ടിപിടിക്കാന്‍ വെല്ലുവിളിച്ചും, വേട്ടയാടിയും തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ മുന്നേറും... പരസ്പരം ജീവനുകള്‍ കയ്യേറും...അന്ന് എല്ലാവരും എന്നെന്നേക്കുമായി നിശബ്ദവും നിശ്ചലവുമായി മാറും... അന്ന് പതിയെ അടയുന്ന മിഴികളാല്‍ ജീവിതമെന്ന വലിയൊരു യാത്രയുടെ അവസാനവും നിശബ്ദം!.

27. Life is going On...

നിശബ്ദവും നിശ്ചലവുമാകുന്ന ഇരുട്ടില്‍ ആശ്രയിക്കുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം വെട്ടം പകര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന മെഴുകുതിരി കാണുമ്പോഴോക്കെ ഞാനോര്‍ക്കും പണ്ടോരിക്കല്‍ ഒരു സര്‍വ്വെ റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ വായിച്ച ആ വരികള്‍... "സ്വയം ഉരുകിതീരുന്ന മെഴുകുതിരികളെന്നപോലെ പ്രവാസികള്‍..." അന്നത് വായിക്കുമ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ആരാണ്, എന്താണ് ഈ പ്രവസിയെന്ന്... എന്നാല്‍ ഇപ്പോ ഞാനറിയുന്നു... ശരിക്കും അറിയുന്നു... കാരണം കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുകാലങ്ങളായി ഞാനും ഒരു പ്രവാസിയാണ്... പ്രവാസികള്‍ എന്ന അനേകായിരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരാളായനാള്‍ മുതല്‍ അങ്ങനെ അറിയാതിരുന്ന ഒത്തിരി അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി... അവിടെ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളില്‍നിന്നും പഠിക്കുകയായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ പലകാര്യങ്ങളും...

എന്തിനും ഏതിനും ആവശ്യമായ "പണം" അതിനുവേണ്ടിമാത്രം പ്രിയപ്പെട്ടതും, സ്വന്തമെന്ന്‍ പറയാവുന്നതുമായ എല്ലാത്തിനെയും പിരിഞ്ഞ്, ജീവിതത്തിന്‍റെ നല്ലൊരു കാലഘട്ടം അന്ന്യനാട്ടില്‍ ആര്‍ക്കോവേണ്ടി ജോലിചെയ്ത് ജീവിക്കേണ്ടിവരുന്നവര്‍... 'എന്‍റെ നഷ്ട്ടങ്ങള്‍' ഏന്നെറെ കണക്കുകള്‍ പറയാനുള്ളവര്‍... ഏതൊരു അവസ്ഥയിലും, തനിച്ചാണ് എന്ന തോന്നലിലും പ്രതീക്ഷകളോടെ കേരള ലോട്ടറിയുടെ പരസ്യംപോലെ നാളെ... നാളെ... നാളെ എന്നുമാത്രം സ്വപ്നം കാണുന്നവര്‍... പക്ഷെ നാളെ...നാളെ... നീളെ...നീളെയാകുന്നു പലപ്പോഴും... ആരെയും കുറ്റം പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് അതിര്‍വരമ്പുകളില്ലലോ... അതിങ്ങനെ ഒന്നിനുപുറകെ മറ്റൊന്നായി വന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും...

ഇന്ന് രാവിലെ പുറത്തുപോയപ്പോ അവിചാരിതമായി പരിജയപ്പെട്ട കണ്ണൂര്‍ സ്വദേശിയായ ഒരു ഭായി... ഞങ്ങള്‍ തമ്മില്‍ ചിലവഴിച്ച കുറച്ചു സമയം... പറഞ്ഞ കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനങ്ങള്‍... അതാണ് ഇന്ന് ഇതിങ്ങനെ എഴുതാനുണ്ടാക്കിയ പ്രേരണ... അദ്ദേഹത്തെ 'കണ്ടാല്‍ തോന്നിക്കുന്ന പ്രായം' എന്ന കണക്ക്‌ എനിക്കവിടെ തെറ്റി... അദ്ദേഹംപറഞ്ഞു "വരുന്ന മാസം 60 തികയും, അതിനിടയില്‍ ഇത് പ്രവാസത്തിന്‍റെ 36 മത്തെ വര്‍ഷം"... അതുകേട്ടതും ഞാനൊന്നു സ്തംഭിച്ച്നിന്നു... 36 വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇവിടെയെങ്ങനെ... ആ ഒരു അവിശ്വസനീയതയെ തുടര്‍ന്നുള്ള നിശബ്ദ്തയില്‍ ഞാന്‍ കുറച്ചുസമയം എന്തൊക്കെയോ ചിന്തിച്ചുപോയി... ഒടുവില്‍ ഞാന്‍ അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു "മതിയായില്ലേ ഭായി ഇവിടുത്തെ ഈ ജീവിതം?" ഒരു പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ എന്‍റെ ആ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം തന്ന മറുപടി ഇങ്ങനെയായിരുന്നു...

"ഗള്‍ഫില്‍ പോകണമെന്ന വലിയൊരു ആഗ്രഹം കൊണ്ട് വന്നതല്ല ഞാന്‍ ഇവിടെ... പണ്ട് വീട്ടിലെ കഷ്ട്ടപ്പാടുകളില്‍ സ്വയം കണ്ടെത്തിയൊരു വഴി... അല്ലെങ്കില്‍ അന്ന് ഉള്ളിലുണ്ടായ ഒരു പ്രേരണ അതാണ്‌ എന്നെ ഇവിടെയെത്തിച്ചത്... പക്ഷെ ഇവിടെവന്നപ്പോ അതിനേക്കാള്‍ വലിയ കഷ്ട്ടപ്പാടായിരുന്നുവെനിക്ക്... 2 വര്‍ഷം ഇവിടെനിന്നാല്‍ പ്രശ്നങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു പരിഹാരമാകും അത് കഴിഞ്ഞ് നാട്ടില്‍ തന്നെ  നില്‍ക്കാമെന്ന കണക്കുകൂട്ടലില്‍ ആദ്യത്തെ 2 വര്‍ഷം പിടിച്ചുനിന്നു... പിന്നെതോന്നി ഒരു വര്‍ഷംകൂടി നില്‍കാം... അങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും തോന്നിയപ്പോ ഇന്ന് വര്‍ഷം 36 ആയി... ഇനിയിപ്പോ നാട്ടില്‍ ചെന്ന് എന്തുചെയ്യാനാ? നല്ലകാലം മുഴുവനും ഇവിടെ തീര്‍ന്നിലെ... എങ്കില്‍ പിന്നെ ഓടുന്നിടത്തോളം ഇനി ഇവിടതന്നെ ഓടട്ടെയെന്നാ... അല്ലെങ്കിലും ഇനി ഇവിടുന്ന് അതികകാലം ഓടേണ്ടിവരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല...ഹി..ഹി..ഹി..."

എല്ലാം ഒരു തമാശപോലെ അദ്ദേഹം നിര്‍ത്താതെ പറഞ്ഞു തീര്‍ത്തു... അതിനിടയില്‍ ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആ നല്ല ചിരിയുടെ പുറകില്‍ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒത്തിരി സങ്കടങ്ങള്‍ ഞാന്‍ കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അതൊരുപക്ഷേ അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ ആരും ഇതുവരെ കണ്ടുകാണില്ല... ഒരിക്കലും കാണെണ്ടവര്‍ അതൊന്നും കാണില്ല അല്ലെങ്കില്‍ അവരെ കാണിക്കില്ല... ഇനി അത് കണ്ടവരാണെങ്കില്‍ അത് കണ്ടതായി ഭാവിക്കില്ല... അതാണ് പ്രവാസികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ വേദന... എന്നെ അല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ അവസ്ഥയെ ആരും മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലലോ എന്നൊരു സങ്കടം എന്നും തോന്നിക്കും... പ്രവാസിയുടെ നിസഹായവസ്ഥകളും വേദനകളും മറ്റൊരു പ്രവാസിക്കെ അറിയാനാവൂ എന്നതും ഒരു സത്യമാണ്... അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ വേറൊരു കാര്യംകൂടിയുണ്ട് "ഇത് എന്‍റെ മാത്രം അവസ്ഥയല്ലല്ലോ?" എന്ന്... അതാവും ഓരോരുത്തരും സ്വയം കണ്ടെത്തുന്നൊരു ആശ്വാസം... അദ്ദേഹത്തെപോലെ അങ്ങനെ എത്രയോ പ്രവാസികള്‍ ഉണ്ടാകും... ജീവിതത്തിന്‍റെ നല്ലൊരു ഭാഗം ഇങ്ങനെ വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ ചിലവഴിക്കേണ്ടിവന്നവര്‍...

ഇവിടെ നില്ക്കുമ്പോള്‍ "നാട്" എന്ന നല്ലോര്‍മ്മകള്‍ മാത്രമാണ് മനസ്സില്‍... അറിയാതെ നാടിനെ ഒത്തിരി സ്നേഹിച്ചുപോകും... നാട്ടിലുള്ളപ്പോഴോന്നും സ്വന്തം നാടിന് ഇത്രയേറെ ഭംഗി കണ്ടുകാണില്ല... അല്ലെങ്കിലും എന്തും ഓര്‍മ്മകളാകുമ്പോള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ഓര്‍മ്മയില്‍ വരുമ്പോഴാണല്ലോ ഭംഗി കൂടുന്നതും അതിന്‍റെയെല്ലാം വിലയറിയുന്നതും... ഇവിടെയിരുന്ന് എന്നും ഓര്‍മ്മകളിലെ ആ പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ നാട്ടുവഴികളോര്‍ക്കും... അപ്പോഴോക്കെ "നാട്ടില്‍ ചെന്ന്" എന്ന ഒത്തിരി ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും മനസ്സില്‍ കൂട്ടിവെക്കും... അങ്ങനെ ഇഴഞ്ഞ് ഇഴഞ്ഞ് കടന്നുപോകുന്ന ദിവസങ്ങക്കും മാസങ്ങക്കും ഒടുവില്‍ നാളെണ്ണി നാളെണ്ണി കാത്തിരുന്ന ആ ഒരു ദിവസം വരുമ്പോള്‍ അതുവരെ കൂട്ടിവച്ച ഒരുപിടി സ്വപ്നങ്ങളുമായി നാട്ടിലേക്ക്‌ ഒരു പറക്കല്‍... അത് 30 ദിവസത്തെ അവധിക്കാണെങ്കില്‍ 60 ദിവസവും മതിയാകാത്തത്രയും പദ്ധതികളാകും അപ്പോ മനസ്സില്‍...

ചെന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നത് ഒട്ടേറെ മാറ്റങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞൊരു നാടാകും... അവിടെ കാണുന്ന ആ മാറ്റങ്ങളെ ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍തന്നെ 2 ദിവസം വേണം... പിന്നെ ചൂടിനും ഖുബൂസിനുമിടയില്‍ നിന്നും കിട്ടിയ മോചനത്തില്‍ നാട്ടിലിറങ്ങി ഓരോരോ ആശകള്‍ തീര്‍ത്തു നടക്കുമ്പോള്‍ നാട്ടുകാര്‍ക്കത് "ഗള്‍ഫുകാരന്‍റെ ജാഡ"... അത് വീട്ടിലുള്ളവര്‍ കാണുമ്പോള്‍ "ഹോ! ഇവന്‍ അവിടെയും ഇങ്ങനെയാവും ജീവിക്കുന്നേ, കൊള്ളാം ഗള്‍ഫ് അപ്പോ ഒരു സ്വര്‍ഗ്ഗം തന്നെ"... അത് തിരുത്താനാകാത്ത വീട്ടുകാരുടെ തെറ്റിദ്ധാരണ... മൊത്തത്തില്‍ ഒരു സെറ്റപ്പും ലുക്കും കാണുമ്പോള്‍ അനിയന്മാരുടെയും ചങ്ങാതിമാരുടെയും മനസ്സില്‍ "എങ്ങനെയെങ്കിലും എനിക്കും പോണം ഗള്‍ഫില്‍" അത് അറിയാത്ത പിള്ള ചൊറിയുമ്പോഴെ അറിയൂ എന്ന് പറയുംപോലെ... അങ്ങനെ അങ്ങനെ എല്ലാതവണയും കാണുന്ന അതേ സംഭവങ്ങളുമായി ദിവസങ്ങള്‍ വേഗത്തില്‍ പോയ്മറയും...

അറിയാതെ രാത്രിയും പകലും മാറിമാറയുമ്പോള്‍ അവസാനദിവസം വന്നതുമാത്രം ശരിക്കും അറിയും... അന്ന് കഴിഞ്ഞ അവധി ദിവസങ്ങള്‍ ഇത്രവേഗം എവിടെപോയെന്ന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയാല്‍ ഒന്നും കാണില്ല... ഒടുവില്‍ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഇനിയും ബാക്കിനില്‍ക്കെ സ്വയം പ്രാകികൊണ്ട് തിരിച്ചു പറക്കും... ആ യാത്രയില്‍ മുഖഭാവം മാറും... ചിരിയും കളിയും പോകും... ഒരു ഉറക്കമുണരുമ്പോള്‍ കടലും കടന്ന്‌ വീണ്ടും വിജനമായ ആ മണലാരണ്യത്തിനു മുകളിലെത്തിയിട്ടുണ്ടാകും... പിന്നെ അടുത്ത അവധിക്കായുള്ള കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ നാളുകളുമായി അങ്ങനെ ജീവിതം മുന്നോട്ട്... ചിലപ്പോഴൊക്കെ തോന്നും "ഇതെന്തൂട്ട് ജീവിതിഷ്‌ട്ടാ? എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞു പോക്കൂടെ?"യെന്ന്... പക്ഷെ ഓരോരോ ആവശ്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍...... ഹാ... ഒരുവര്‍ഷംകൂടി കഴിയട്ടെ!.

26. Someone...

"ആരോ ഒരാള്‍" ഒരു കാലഘട്ടമത്രയും ചോദ്യചിഹ്നങ്ങളാല്‍ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ കൊണ്ടുനടന്നൊരു വാക്കായിരുന്നു അത്... ആദ്യമായി മനസ്സിലേക്ക് അസ്വസ്ഥതകള്‍ കയറിക്കൂടിയ കാലം... "Someone... Somewhere..."എന്ന പ്രയോഗം ഒരു ജീവിതാനുഭവമായി മാറിയ നിമിഷങ്ങള്‍... അന്നോരിക്കല്‍ വീട്ടില്‍ കയറിചെന്നപ്പോള്‍ " ടാ നിനക്കൊരു കത്തുണ്ട്!" എന്ന അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളില്‍നിന്നായിരുന്നു അതിന്‍റെ തുടക്കം... അന്നത് കേട്ടപ്പോ എനിക്ക് വലിയ അതിശയമായിരുന്നു... "കത്തോ? എനിക്കോ? ആരുടെ? "എന്നീ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം അന്നേറെ ആകാംക്ഷയോടെയാണ് അമ്മയുടെ കയ്യില്‍നിന്നും ഞാനതുവാങ്ങിയത്... 

നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഒരു ഗ്രീറ്റിംഗ് കാര്‍ഡായിരുന്നു അത്... "എന്‍റെ മനസ്സില്‍ വിരിയുന്ന പൂക്കളെന്നും നിനക്കായ് മാത്രം" എന്നൊരു കുറിപ്പല്ലാതെ അയച്ച ആളെ തിരിച്ചറിയാവുന്നതരത്തില്‍ യാതൊന്നും ഇല്ലാത്ത ഒരു കാര്‍ഡ്‌... അതാരോ എനിക്കുതന്നൊരു പണിയായി തോന്നി... ആരീതിയിലെ ഞാനതിനെ കണ്ടുളൂ... പക്ഷെ ആദ്യാനുഭവമായതുകൊണ്ടോ എന്തോ എനിക്കതയച്ച ആളെ കണ്ടെത്തണം എന്നോരാഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു... എന്നാലെനിക്ക് ആ കാര്‍ഡിന്‍റെ കവറിലെ പോസ്റ്റ്‌ഓഫീസ് സീലില്‍ നിന്നുകിട്ടിയ സ്ഥലപേരല്ലാതെ വേറൊന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു... 

കിട്ടിയ സമയങ്ങളിലെല്ലാം പലരീതിയിലും പലവട്ടം ശ്രമിച്ചിട്ടും എനിക്ക് ആരെയും കണ്ടെത്താനായില്ല... ഒരുതരത്തില്‍ ഞാനവിടെയെല്ലാം തോല്‍ക്കുകയായിരുന്നു... എങ്കിലും ഞാനാകാര്‍ഡ്‌ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു എന്നെങ്കിലും ആ ഒരാളെ കണ്ടെത്താനാവും എന്നൊരു വിശ്വാസത്തില്‍... അവിടുന്ന് കാലങ്ങള്‍ പിന്നിട്ടപ്പോഴും മനസ്സില്‍ ആ കാര്‍ഡ്‌ മായാതെകിടന്നിരുന്നു...

അങ്ങനെ നീണ്ട 14 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം... ഇന്നലെ രാവിലെ ചാറ്റ് ബോക്സ്സില്‍ അവിചാരിതമായിവന്ന ഒരാള്‍ എന്നോട് "ഹായ്" എന്ന് പറഞ്ഞു... അവിടെ അയാള്‍ ഒരുപാട് പഴയ പരിജയം പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയ ചാറ്റിംഗ്... ആളെ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ഞാന്‍ ഒത്തിരി പാടുപെട്ടുവെങ്കിലും തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോ ഞാനും സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി... വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു...

അങ്ങനെ കുറച്ചു സമയം നീണ്ടുനിന്ന ആ ചാറ്റിംഗില്‍ പെട്ടെന്ന് എന്‍റെ മറുപടികള്‍ക്ക് തെല്ലും കാത്തുനില്‍ക്കാതെ അവരവിടെ ടൈപ്പ് ചെയ്തുകൂട്ടിയ ആ വരികളില്‍ ഞാന്‍ ആ ഒരാളെ കണ്ടൂ... കാലങ്ങളായി എന്‍റെ ഉള്ളിലുള്ള ഒരു ചോദ്യത്തിന്‍റെ ഉത്തരമായിരുന്നു അത്... ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആളാണലോ അതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങളില്‍ "അത് നീയായിരുന്നോ?" എന്നൊരു അവിശ്വാസതയില്‍ ഒന്നിനും യാതൊരു മറുപടിയുമില്ലാതെ സ്തംഭിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍...

ആവരികളിലൂടെ അവള്‍ പറഞ്ഞ "അന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയാതെപോയ അവളുടെ സ്നേഹം" അതെന്‍റെ കഴിവുകേടായി ഇന്നെനിക്കുതോന്നി... ഏറെ പറഞ്ഞ നഷ്ടസ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും സങ്കടങ്ങള്‍ക്കുമൊടുവില്‍ ഒരു യാത്രപറച്ചിലെന്നപോലെ "വൈകിയാണെങ്കിലും ഈ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷങ്ങള്‍മതിയെനിക്ക്... ഇനി നമ്മളെവിടെയും കാണില്ല, എങ്കിലും എന്‍റെ സ്നേഹമുണ്ടാകും ഈ ജന്മംമുഴുവനും..." എന്നും പറഞ്ഞവള്‍ എവിടേക്കോ മാറിമറഞ്ഞുപോയി... ഒന്നും ഒന്നും ഉള്‍ക്കൊള്ളനാവാതെ ഒരു വിസ്മയലോകതെന്നപോലെ ആ വരികളില്‍ നോക്കിയിരുന്നു ഞാനാ നിമിഷങ്ങളിലെല്ലാം... കാലങ്ങളായുള്ള മനസ്സിലെ ഒരു കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ അവസാനമായിരുന്നു അത്... അതവിടെ അവസാനിച്ചപ്പോ സത്യത്തില്‍ ഒരു വിഷമമായിരുന്നു...

അവള്‍ പറഞ്ഞപോലെ അന്നോരിക്കെപോലും അവളില്‍ അങ്ങനെ ഒരു ഭാവം ഞാന്‍ കണ്ടില്ല... ഒരു സൂചനപോലും എവിടെയും ഉണ്ടായില്ല... ചിലപ്പോഴോക്കെ ചില പ്രണയങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയുമാകും... അല്ലെങ്കിലും ഒരു അട്ട്രാക്ഷനുമപ്പുറത്തേക്ക് തോന്നുന്ന ആ ഒരു വികാരം അതാര്‍ക്ക് ആരോട് എപ്പോതോന്നും എന്നൊന്നും ആര്‍ക്കും പറയാനാവില്ലലോ... അപ്പോചിലപ്പോ നമ്മള്‍ സ്നേഹിക്കുന്നവര്‍ നമ്മുടെ സ്നേഹം കണ്ടെന്നുവരില്ല... നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നവരെ നമ്മളും... അങ്ങനെ അര്‍ത്ഥമില്ലാതെ പോകുന്ന പ്രണയങ്ങള്‍ എത്രയോകാണും... ഇനിയൊരു ജന്മമുണ്ടെങ്കിലെന്നു കൊതിച്ച മനസ്സുകളും കാണും... കാണാതിരിക്കില്ല!... അല്ലെ?.

25. He is the One...

"ആരോ ഏറിവരുന്ന പ്രായവും, കണ്ടുവളരുന്നചുറ്റുപാടുകളും മനസ്സിലെന്നും ഓരോരോ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ജനിപ്പിക്കും... എല്ലാം ഏറെയേറെ വ്യത്യസ്തമായ ആഗ്രഹങ്ങള്‍... അതിലെന്നും ദാ ഇപ്പോ സാധിക്കാവുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു ആഗ്രഹങ്ങള്‍ മുതല്‍, കയ്യെത്താദൂരെയുള്ള വലിയ ആഗ്രഹങ്ങളും, ഒരിക്കലും നടക്കിലെന്നുറപ്പുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും, പിന്നെ കുറേയേറെ അത്യാഗ്രഹങ്ങളും കാണും... മനസ്സങ്ങിനെയാണ് വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതുമെല്ലാം എന്നും മോഹിക്കും... കണ്ണില്‍ കാണുന്ന പലതും സ്വന്തമാക്കാന്‍ കൊതിപ്പിക്കും... പലപ്പോഴും ഒരു അനുസരണയില്ലാത്ത കുട്ടിയെപോലെ പെരുമാറും...

തനിച്ചിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിലെല്ലാം ഗഗനചാരിയാകുന്ന മനസ്സിന്‍റെ ലാളനയേറ്റ് ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും വളരും... എന്നെങ്കിലും പൂക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷനല്‍കികൊണ്ട് കണ്മുന്നില്‍ വളരുന്നൊരു മരം പോലെ... വളര്‍ച്ചയെത്തിനില്‍ക്കുന്ന സാഹജര്യങ്ങളില്‍ അതില്‍ ചില ആഗ്രഹങ്ങള്‍ അതിയായ പ്രേരണകള്‍ ഉണ്ടാക്കും... അത്തരം സാഹജര്യങ്ങളില്‍ സ്വന്തം കഴ്ച്ചപാടുകളില്‍ നിന്നുകൊണ്ടെടുക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളും, ഏതൊരു പ്രതിസന്ധിയും തരണംചെയ്യാന്‍ സജ്ജമാക്കുക മനസ്സും ആ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ സഫലമാക്കാനുള്ള വഴിയൊരുക്കും...

അമാനുഷികശക്തികളെ കൊണ്ടല്ല, ഒരു സാദാരണക്കാരനായ മനുഷ്യന്‍റെ കഴിവുകളിലൂടെ, അവന്‍റെയൊരു ചങ്കുറപ്പുകൊണ്ടുമാത്രം സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും സ്വയം സഫലമാക്കുമ്പോള്‍ അവന്‍ സ്വയം ഒരു താരംപോലെ തിളങ്ങും... അതിനുദാഹരണമാണ് നമ്മള്‍കണ്ട കഥാപാത്രങ്ങളായ തൂവാനത്തുമ്പികളിലെ ജയകൃഷ്ണനും, മുന്തിരിതോപ്പുകളിലെ സോളമനുമെല്ലാം... ആ കഥാപാത്രങ്ങളോട് നമുക്ക്‌ തോന്നിയ അടുപ്പവും സ്നേഹവും ആരാധനയും മറ്റൊന്നുംകൊണ്ടല്ലെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നു... ഏതൊരു തലമുറക്കും അവര്‍ ഒരു താരമായിതന്നെ നിലനില്‍ക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം...

എന്നിലുമുണ്ട്‌ ഒരുപിടി ആഗ്രഹങ്ങള്‍... അതെന്തുമാകട്ടെ... അതില്‍ പലതും എന്നാല്‍ സാധിക്കാനാവാതെവരുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍... കണ്മുന്നില്‍ മറ്റൊരാള്‍ അയാളുടെ അത്തരം ആഗ്രഹങ്ങള്‍ സാധിച്ചുകാണുമ്പോള്‍ എനിക്ക് അയാളോട് തോനുന്ന വികാരം എന്താകും?... അസൂയയാണോ?... സ്നേഹകൂടുതലാണോ?... ആരധനയാണോ?... അതോ മറ്റെന്തെങ്കിലുമാണോ എന്നെനിക്കറിയില്ല... അതെന്തുതന്നെയായാലും ഇന്നെന്‍റെ ഒരു സുഹൃത്തിനോട് അതെനിക്ക് തോന്നി... അവന്‍ തിളങ്ങുന്നൊരു താരമായി ഞാനിന്ന് കണ്ടൂ... അവനോടിന്ന് സംസാരിച്ച നിമിഷങ്ങളില്‍ സ്വന്തം ആഗ്രഹം സ്വയം പൂവണിയിച്ചവന്‍റെ മുഖത്തെ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരി ഞാനടുത്തറിഞ്ഞു...

"ആരായിരുന്നാലും കഴിവുള്ളവനാണെങ്കില്‍ അവന്‍റെ കഴിവിനെ അംഗീകരിക്കണം... പ്രശംസിക്കണം... അതിനൊരിക്കലും ഒട്ടും മടികാണിക്കരുത്." (ഒരുയാത്രയില്‍ അടുത്തുവന്നിരുന്നൊരു പ്രായംചെന്ന കലാകാരന്‍ വേദനയോടെ പറഞ്ഞ വാക്കുകളാണ്) ഇന്ന് അതുപോലൊരു പ്രശംസ അവനും അര്‍ഹിക്കുന്നു... ജീവിതത്തില്‍ ഇനിയും ജയങ്ങളും നേട്ടങ്ങളും ഉണ്ടാവട്ടെയെന്ന് ഞാനാശംസിക്കുന്നു... എന്തായാലും നീയെന്ന സുഹൃത്തില്‍ ഞാനിന്ന് അഭിമാനിക്കുന്നു സനല്‍...

24. It will be...

ഇന്ന് അതിരാവിലെ ഫോണ്‍റിംഗ് കേട്ട് ഞാനുണര്‍ന്നു... ജിത്തുവിന്‍റെ കോളായിരുന്നു... "നീ വരുന്നിലെ?" എന്ന അവന്‍റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാ ഇന്നത്തെ പരിപാടികളെ കുറിച്ചോര്‍മ്മവന്നത്... സമയം നോക്കിയപ്പോ 9:30... ചാടിയെഴുന്നേറ്റു... കുളിച്ച് റെഡിയായി കാറിന്‍റെ കീയെടുത്തിറങ്ങാനേരം അവള്‍ ചോദിച്ചൂ "എപ്പോഴാ വരാ? വയ്‌കോ? ഇന്നും കള്ളുകുടിമത്സരം ഉണ്ടാവോ?" അവളുടെ ആ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം ഒരു കൊച്ചു ചിരിയോടെ "ഹേയ്...വേഗം വരാം" എന്ന് മറുപടി പറഞ്ഞ് ഞാനിറങ്ങി... കാറിലിരുന്ന് ശങ്കര്‍നെ വിളിച്ചു... നേരെപോയി അവനെ വീടിനരികില്‍ നിന്നും പിക്ക് ചെയ്ത്, അവിടെന്നിന്നും അവനോടൊപ്പം ഒരു കൊച്ചു യാത്ര...

കാലപഴക്കംവന്ന ഒരാല്‍ബം പുറകിലേക്ക് മറിക്കുമ്പോള്‍ അതിലെ ഓരോ ഫോട്ടോയില്‍ നിന്നും ഓര്‍മ്മകള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാനാവുന്ന പോലെയായിരുന്നു എനിക്ക് ആ യാത്ര... പണ്ടൊരുകാലത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്കൊത്തിരി സൗഹൃദങ്ങള്‍ സമ്മാനിച്ച ആ ഒരു ലോകം... ഞങ്ങള്‍ പഠിച്ച സ്കൂള്‍... അവിടെക്കായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍ പോയത്‌... വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുമുമ്പ് അവിടന്ന് SSLC പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ് പിരിഞ്ഞതാ എല്ലാവരും... 

പ്രിയപ്പെട്ട ആ ചങ്ങാതിമാരെ വീണ്ടും കാണാന്‍ പോകുന്നതിന്‍റെ ഒരു ത്രിലുണ്ടായിരുന്നു ആ യാത്രയില്ലെ ഓരോ നിമിഷങ്ങളിലും... അതിനിടയില്‍ "എവിടെയെത്തി" എന്നറിയാന്‍ വിളിച്ച സനലിനോട്‌ "ദാ വരുന്നെടാ...എത്താറായി...ഒരു 5മിനിറ്റ്..." എന്നുപറഞ്ഞ് ഏതാനും  നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞങ്ങളാ സ്കൂള്‍ഗേറ്റ്നു മുന്നിലെത്തി... അവിടന്നങ്ങോട്ട് എന്തൊക്കെയാ, ആരോക്കെയാ കാണാന്‍ പോകുന്നെ എന്ന ആകാംഷയായിരുന്നു അപ്പോ മനസ്സുമുഴുവന്‍...

ആ ഗേറ്റിലൂടെ ഗ്രൗണ്ടിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലവേ അവിടെ ഒരു ഭാഗത്തായി ഒത്തിരി കാറുകളും ബൈക്കുകളും കണ്ടൂ... ഞാന്‍ വണ്ടി അവിടത്തെ ആ പഴയ സ്റ്റേജ്നരികിലെ മരതണലില്‍ ഒതുക്കിയിട്ട് ഇറങ്ങിനടക്കാനേരം മുണ്ടിന്‍റെ കരയോക്കെ നേരെയാക്കി ഞാന്‍ അവനോടു ചോദിച്ചൂ..."ഡാ ഒന്ന് നോക്കിയേ ലുക്കിന് കുറവൊന്നും ഇല്ലലോ" യെന്ന്... "ഓ പിന്നെ പെണ്ണുകാണാന്‍ പോവല്ലേ... നീയിങ്ങുവന്നെ, നമ്മ കീറിയ നിക്കര്‍ ഇട്ടുനടന്ന കാലത്ത് കണ്ടവരെയാ വീണ്ടും ഈ കാണാന്‍ പോകുന്നെ അവരടുത്ത് ജാഡ കാണിച്ചിട്ട് ഒരു കാരില്ല്യാട്ടാ..." അവനൊരു തമാശയായിട്ടാ അത് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അതൊരു സത്യാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി... ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരുകാലത്ത് കളങ്കമിലാത്ത മനസ്സോടെ തമ്മില്‍ കണ്ടറിഞ്ഞവരാ എല്ലാവരും, അവയെല്ലാം ഇന്നും അതുപോലെ കാണാനും സംസാരിക്കാനും കഴിയണം എങ്കിലേ ആ ബാല്യകാലസുഹൃത്ത് എന്ന ബന്ധതിന്ന് അര്‍ത്ഥമുള്ളുവെന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു... 

ഓരോന്നു പറഞ്ഞും അവിടത്തെ ഓരോ മാറ്റങ്ങള്‍ നോക്കി കണ്ടും ഞങ്ങള്‍ പയ്യെ നടന്നു...  സണ്‍‌ഡേ ആയതുകൊണ്ടാകാം പഠിക്കാന്‍ വരുന്ന ഒരൊറ്റ കുട്ടിപോലും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല... തീര്‍ത്തും വിജനമായ സ്കൂള്‍... പെട്ടെന്നാ അവന്‍ അവിടെ ആ ഒരു വാതില്‍ ചൂണ്ടികാണിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞത് "ദേടാ നമ്മുടെ ക്ലാസ്‌..." ആ കാഴ്ച്ചയെന്നില്‍ ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്‍റെ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലിന് തുടക്കമിട്ടു... കഴിയുമെങ്കില്‍ തിരിച്ച് പോകും മുമ്പ് അതില്‍ കയറി കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കണം എന്നെനിക്ക്‌ ഒരു ആഗ്രഹം തോന്നി... അവിടെനിന്നും പിന്നീടുള്ള നടത്തം യാന്ത്രികമായായിരുന്നു കാരണം മനസ്സ് പഴയ ഓര്‍മ്മകള്‍തേടി എവിടേക്കോ പോയി... ഒടുവില്‍ ആ ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്‍റെ മുന്നിലെത്തിയപ്പോഴാ സുബോധം വന്നത്ത്‌...

ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്‍റെ ആ വലിയ വാതിലിലൂടെ ഞങ്ങള്‍ കയറിചെന്നത് വേറൊരു ലോകത്തിലെക്കായിരുന്നു... ആകെയൊരു ബഹളമായിരുന്നു അവിടെ... എനിക്ക് എന്തോ ഒരു വല്ലാത്ത അസ്വസ്ഥത തോന്നിയിരുന്നു... മടിച്ച് മടിച്ച് ആ ആള്‍ക്കൂട്ടതിലേക്ക് നടന്നെത്തിയപ്പോ ഞാന്‍ ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... കുറെ കുട്ടികളും അമ്മമാരും അച്ഛന്മാരും... സത്യത്തില്‍ ഒരു കല്ല്യാണഹാളിലേക്ക്‌ കയറിചെന്നപോലെയ എനിക്ക് തോന്നിയത്‌... ഞാനവിടെ എന്‍റെ അടുത്തുനിന്നിരുന്ന ഓരോരുത്തരേയും തിരിച്ചറിയാന്‍ ശ്രമിച്ചൂ... ആ ശ്രമത്തിനിടയില്‍ തമ്മില്‍ കണ്ട ചില മുഖങ്ങളില്‍ ഒരു ചിരിവിടരുന്നതും, ആ ചുണ്ടുകളില്‍ എന്‍റെ പേര് വരുന്നതും ഞാന്‍ കണ്ടൂ... പിന്നെ എവിടുന്നോ ആരുടോക്കെയോ "അളിയാ" എന്നുള്ള വിളിയും... ആരെ നോക്കണം, എവിടേക്ക്‌ നോക്കണമെന്നറിയാതെ ഞാനാകെ പരിഭ്രാന്തിയില്‍ നിന്ന നിമിഷങ്ങളായിരുന്നു അത്...

അവിടെ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഓരോ മുഖങ്ങളും സത്യത്തിലെന്നെ ഞെട്ടിക്കുകയായിരുന്നു... പണ്ട് കുട്ടിപാവാട ഇട്ടുവന്നിരുന്ന പെണ്‍പിള്ളേരിപ്പോ വലിയ പെണ്ണുങ്ങളായി... സാരിയോക്കെ ഉടുത്ത് ഒന്നും രണ്ടും കുട്ടികളോക്കെയായുള്ള ആ നില്‍പ്പ് കണ്ടതും താടിയില്‍ കയ്യും വെച്ചുനിന്നു ഞാന്‍... കുടവയരന്മാരും, താടികാരും, കള്ളരിക്കുന്ന മീശകാരും മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്‌... എല്ലാവരും തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ കളിയാക്കുവായിരുന്നു... ആരും സ്വന്തം മാറ്റങ്ങള്‍ സ്വയം സമ്മതിച്ചില്ല... പക്ഷെ കാലം വരുത്തിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഓരോന്നും മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിലൂടെ എല്ലാവരും കണ്ടറിഞ്ഞു... എല്ലാവരിലും പണ്ടത്തെ ആ ഒരു മുഖച്ചായ മാത്രമേ അവശേഷിച്ചിരുന്നുളൂ ബാക്കിയെല്ലാം മാറി... ഒത്തിരി മാറി... കുറച്ചോക്കെ മാറ്റങ്ങള്‍ ഞാനും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു പക്ഷെ അതില്‍ ഇത്രയും കുട്ടികളെ ഞാനോട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല... സത്യത്തില്‍ അവിടെ കണ്ട ആ കുട്ടികളെല്ലാം അടുത്തൊരു തലമുറയാണ്... അവരുടെ ആ സ്റ്റയിലന്‍ പേരുകളില്‍തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു ആ ഒരു ഓര്‍മ്മപെടുത്തല്‍...

സംഭാഷണങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞു നിന്ന നിമിഷങ്ങള്‍... "എത്രകാലായി അല്ലേ", "ഇങ്ങനെ വീണ്ടും കാണാന്‍ കഴിയും എന്നോട്ടും വിചാരിച്ചതല്ല", "നീയെത്ര മാറിപോയി"... എന്നീവാചകങ്ങളവിടെ എല്ലാവരും മാറി മാറി ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... കാണുന്നവരോടൊക്കെ ഞാനും സംസാരിച്ചു... വിശേഷങ്ങള്‍ തിരക്കി... അവര്‍ തിരിച്ചും... വൈഫ്‌ എവിടെ? വൈഫ്‌ എവിടെ? എന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടേം ചോദ്യം... "റെസ്റ്റ്ലാ യാത്ര ചെയ്യാന്‍ പാടില്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് എനിക്ക് മതിയായി... 

അവിടെയങ്ങനെ ഓരോരുത്തരോടും മാറി മാറി സംസാരിച്ച് നടക്കുമ്പോഴും എന്‍റെ കണ്ണുകളവിടെ മറ്റൊരു മുഖം തിരഞ്ഞിരുന്നു... ആ തിരച്ചിലിനിടയില്‍ ഞാന്‍ മേഴ്സി ടീച്ചറെ കണ്ടൂ... എല്ലാതവണയും നാട്ടില്‍ വരുമ്പോള്‍ വന്നുകാണം, പുതിയ വീടുകാണാന്‍ വരാം എന്നോക്കെ ടീച്ചര്‍ക്ക് വാക്കുകൊടുക്കുന്നതല്ലാതെ ഇതുവരെ ഒന്നുപോയി കാണാന്‍ പറ്റിയിട്ടില്ല... ഒടുവില്‍ ലീവ് കഴിയുമ്പോപറയും "അടുത്ത തവണ എന്തായാലും വരാം"... അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എനിക്കും, കേട്ട് ടീച്ചര്‍ക്കും ശീലയി... അതിന്‍റെയൊരു പരിഭവം പ്രതീക്ഷിച്ച് ഞാന്‍ ടീച്ചടെ അടുത്തേക്ക്‌ ചെന്നൂ....

മാറ്റങ്ങളുണ്ട് എന്നാലും കഴിഞ്ഞ നീണ്ട വര്‍ഷങ്ങള്‍ ടീച്ചറില്‍ കാര്യമായ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തിയതായി എനിക്ക് തോന്നിയില്ല... എന്നാല്‍ എനിക്ക് ഒത്തിരി മാറ്റങ്ങള്‍ വന്നുവെന്നാ ടീച്ചറു പറയുന്നേ... കാലങ്ങളായിട്ട് മറ്റുപലരോടും എന്നപോലെ ഫോണിലൂടെയുള്ള സംസാരം മാത്രേ ടീച്ചറോടും ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അതാവാം ഇന്ന് നേരില്‍ കണ്ടപ്പോ വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ തോന്നിയത്‌... അങ്ങനെ കൊച്ചു കൊച്ചു വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കിട്ട് ടീച്ചര്‍ടെ കൂടെ കുറച്ചുനേരം ചിലവഴിച്ചു... അപ്പോഴേക്കും "ടീച്ചറെ" എന്നുവിളിച്ച് ഓരോരുത്തര്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോ ഞാന്‍ അവിടുന്ന് മാറിനിന്നു... പിന്നെ ഇനിയും ആരെയോക്കെയാ കാണാനുള്ളതെന്ന് നോക്കി ഞാന്‍ മെല്ലെ നടന്നു... 

ആ നടത്തത്തിനിടയില്‍ അവിടെ ഒരു  മൂലയില്‍ മാറിനില്‍ക്കുന്ന ഒരു ആള്‍കൂട്ടം ഞാന്‍ കണ്ടു... ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോള്‍ അടുത്തറിയാവുന്നവരുണ്ടായിരുന്നു അതില്‍... കള്ള്കുടിയന്മാര്‍ ഇന്നെങ്ങനെ ആഘോഷിക്കാം എന്ന് പ്ലാന്‍ ചെയ്യാണോ? എന്നെനിക്ക് സംശയം തോന്നി... എന്‍റെ കൂടെവന്നവന്‍ അതിന്‍റെ നടുക്ക് നില്‍ക്കുന്നത്‌ കണ്ടപ്പോ ഞാന്‍ വെറുതെ ഊഹിച്ചതാ... എന്തായാലും എന്‍റെ ആ ഊഹം തെറ്റിയിലെന്ന്‍ കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവന്‍ വന്നോരു സ്വകാര്യം പറഞ്ഞപ്പോ മനസ്സിലായി... കൂട്ടത്തില്‍ എല്ലാവരുടേം നാളും പേരും ഇന്നും തെറ്റാതെ ഓര്‍മ്മയുള്ളത് അവനുമാത്ര... അതുമാത്രല്ല പണ്ടത്തെ ഓരോ സംഭവങ്ങള്‍, ഓരോ ടീച്ചേഴ്സ്, അവരുടെ സ്റ്റയിലുകള്‍ എല്ലാം അവനിന്നും നല്ല ഓര്‍മ്മയാ... അന്നത്തെ ഓരോ സംഭവങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിന്ന് അവന്‍ ഞങ്ങളെ ഒത്തിരി കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തി... എല്ലാം ഒത്തിരി ചിരിക്കാനുള്ള വകയുണ്ടായിരുന്നു...

കാലങ്ങളായി മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളില്‍ ഒന്നായിരുന്നു ഇങ്ങനെ എല്ലാവരെയും വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് കാണണമെന്നത്... പലതവണ ഞാനത് സ്വപ്നം കണ്ടിട്ടുണ്ട്... അപ്പോഴോക്കെ ഞാന്‍ ഇവന്മാരെ വിളിച്ചുപറയും "എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ നമുക്ക്‌ ഇങ്ങനെ കൂടണം" എന്ന്... എന്തായാലും ഇന്നാ ആഗ്രഹം സാധിച്ചുവെന്നുപറയാം... എല്ലാവരുംവന്നില്ല എങ്കിലും വന്നവരെയോക്കെ കണ്ടൂ, ഒത്തിരി സംസാരിച്ചു... പഴയ കൂട്ടുകാരെയെല്ലാം വീണ്ടും കണ്ടതിലുള്ള സന്തോഷം ഇന്നെല്ലാവരുടെ മുഖത്തും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു... ഒടുവില്‍ സമയം വൈകിതുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തിരക്കുകള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് "നമുക്കിനിയും കാണാം", "വിളിക്കാം" എന്നീ വാക്കുകളില്‍ ഓരോരുത്തരും യാത്ര പറഞ്ഞുതുടങ്ങി... "എന്നാപോകുന്നെ? എന്നായാലും തിരിച്ച് പോകുംമുംമ്പ് വൈഫ്‌നേം കൊണ്ട് ഒരുദിവസം വീട്ടിലേക്ക്‌വാ" എന്നുപറഞ്ഞ് ടീച്ചറും യാത്രപറഞ്ഞു...

എന്നും പ്രിയപ്പെട്ടവര്‍ അരികില്‍നിന്നും യാത്രപറഞ്ഞകന്ന്‍ പോകുമ്പോള്‍ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു അസോസ്ഥതയാ... അതൊരു വേദനയാ... ഇന്നും അങ്ങനെയോരു വേദന തോന്നിയപ്പോ മരുന്നിനായി ഞാന്‍ ശങ്കര്‍നെ തിരക്കി... അവനെകണ്ട് കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അതിനുള്ള മരുന്നവന്‍ തന്നു... അത് കഴിച്ച് വന്നപ്പോഴേക്കും ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കള്‍ ഒഴികെ മറ്റെല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു... ആളെണ്ണി നോക്കിയപ്പോ ഞങ്ങള്‍ 5 പേര്‍ മാത്രം... "ഇനിയെന്താ മക്കളെ പരിപാടി?" യെന്ന് ചോദിച്ചതും "വാ നമുക്ക്‌ നമ്മുടെ ക്ലാസ്സില്‍ കയറി കുറച്ചുനേരം ഇരിക്കാം... ഇവിടെവരെ വന്നിട്ട് ഒന്ന് കേറിലെങ്കില്‍ അത് മോശല്ലേ?" എന്ന് ശങ്കര്‍ പറഞ്ഞു... ബോധം ഉണ്ടായിട്ടുപറഞ്ഞതായി തോന്നിയില്ല എങ്കിലും പറഞ്ഞത്‌ കാര്യയതുകൊണ്ട് അവിടുന്ന് നേരെ ആ ക്ലാസ്സ്‌റൂമിലേക്ക്‌ നടന്നു... ഓര്‍മ്മകള്‍ ഉറങ്ങുന്ന ആ 10B യിലേക്ക്...

ആ പടികള്‍ കയറി കോറിഡോറിലൂടെ ആ വാതിലിനുനേരെ നടക്കുംനേരം "ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍  ഇവിടെ തനിച്ച് വന്നിരുന്നു" എന്ന് ഞാന്‍ അവരോടു പറഞ്ഞു... "അറിയാം നീ അതോരിക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..." "ഈ പറഞ്ഞതുതന്നെ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നത്‌ വലിയ കുടിയന്മാരുടെ ലക്ഷണാ" ന്നാ അതുകേട്ട സനലു പറഞ്ഞെ... അവന്‍ ചുമ്മാ തമാശക്ക് പറഞ്ഞതാണെങ്കിലും അതു കേട്ടെപ്പിന്നെ ശങ്കര്‍ വാതുറന്നിട്ടില്ല ഇനി അവനെയാരും തെറ്റിദ്ധരിക്കണ്ടാ എന്ന് കരുതിയാവും... അങ്ങനെ ഓരോന്നും പറഞ്ഞുചെന്ന്‍ ഞാനാ ക്ലാസ്സിന്‍റെ വാതിലുകള്‍ മെല്ലെ തുറന്നു... അകത്തുകയറിയപ്പോ അതിനുള്ളിലെ ആ മണം എവിടെയോ നല്ല പരിജയം തോന്നിപ്പിച്ചു... 

അവിടെ മുന്‍നിരയിലെ ആ ടെസ്ക്കിലൂടെ വിരലോടിച്ച് ഞാന്‍ മുന്നോട്ടു നടന്നു... ക്ലാസ്സിനു നടുവിലെത്തിയപ്പോ അവിടെ ഇടതുവശത്ത് കിടന്നിരുന്ന മൂന്നാമത്തെ ബെഞ്ചും ടെസ്ക്കും നോക്കി ഞാനോന്നു ചിരിച്ചു... അവിടെ എന്‍റെ ഓര്‍മ്മയില്‍ ഒരു കൊച്ചു ഞാനിരുന്ന്‍ പഠിച്ചിരുന്നെ... ക്ലാസ്സിലേക്ക് വെളിച്ചം കടന്നുവരുന്ന അവിടത്തെ ജനലുകളിലെ ഒരുപാളി അടഞ്ഞ് കിടന്നിരുന്നത് ഷഫീക്ക്‌ മെല്ലെ തുറന്നു... അപ്പോ അവനൊരു സംശയം "ഇപ്പോഴും ഈ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് ചാടാന്‍ പറ്റോ?" എന്ന്... അതുകേള്‍ക്കണ്ട താമസം ശങ്കര്‍ അവന്‍റെ സംശയം തീര്‍ത്തുകൊടുത്തു... പക്ഷെ തിരിച്ച് കയറാന്‍ ആ സ്പീഡ്‌ കണ്ടില്ല... ചിരിച്ച് ചിരിച്ച് ഓരോരുത്തരും അവിടെ ഓരോ ബഞ്ചിലും കിടപ്പായി...

അന്നോരിക്കെ ഇനിയും അവസരങ്ങള്‍ കിട്ടിയാല്‍ ഞാന്‍ ഇനിയും ഇവിടെവരാമെന്ന് പറഞ്ഞപോലെ ദാ ഞാന്‍ വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാന്‍ ആ ക്ലാസ്സ്‌റൂമിനോട്‌ പറഞ്ഞു... ഏറെ നാളുകള്‍ക്ക്‌ ശേഷം ഇന്നേറെ കൊതിയോടെ ഞാനെന്‍റെ ആ പഴയ സീറ്റില്‍ ഒന്നിരുന്നുനോക്കി... ആ ഇരിപ്പില്‍ നേരെയാ ബ്ലാക്ക്‌ബോര്‍ഡിലേക്ക് നോക്കിയതും അവിടെ വിജയലക്ഷ്മി ടീച്ചര്‍ ക്ലാസ്സെടുക്കുന്നപോലെ തോന്നി... മനസ്സ് മെല്ല ആ ഒരു കുട്ടിയിലേക്ക് പോവുകയായിരുന്നു... പെട്ടെന്നാ ഞാന്‍ എന്‍റെ തൊട്ട് മുന്നിലെ ആ ബെഞ്ചും ടെസ്ക്കും ശ്രദ്ധിച്ചത്... അവിടെയിരുന്ന് എപ്പോഴും എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയിരുന്ന ആ ഒരാളെ ഓര്‍മ്മവന്നു... കണ്ണടവച്ച ഒരു സുന്ദരി കുട്ടി... 

മനോഹരമായിരുന്നു അവള്‍ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങള്‍... പിണങ്ങി മുഖത്ത് പോലും നോകാതെ മിണ്ടാതെ നടന്ന ആ ദിവസങ്ങളും... പാവമായിരുന്നു അവള്‍ ഒരു പച്ചപാവം... അതെല്ലാം ഓര്‍ത്തപ്പോ എന്നോകഴിഞ്ഞുപോയ ആ ഒരുകാലം ഇന്നെനിക്ക് തന്നത് സങ്കടം നിറഞ്ഞ ഒരു കൊച്ചു ചിരിമാത്രമായിരുന്നു... ആ ചിരികണ്ട് ശങ്കര്‍ ചോദിച്ചു "എന്താടാ?... അവളെ ഇന്ന് കാണാന്‍ പറ്റാത്തതില്‍ വിഷമുണ്ടോ നിനക്ക്?"... "ഹേയ്... ഇല്ല... അവളിന്നു വരാഞ്ഞത് നന്നായി, കണ്ടിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഇന്നും മനസ്സില്‍  മായാതെകിടക്കുന്ന ആ മുഖം എനിക്ക് നഷ്ടമായേനെ... നിങ്ങളുടെയെല്ലാം അന്നത്തെ മുഖം ഇന്നെനിക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ല അതുപോലെ അതും പോയേനെ..." ആ ബഞ്ചില്‍ കിടന്നുകൊണ്ട് ഞാനോരോന്ന് ഓര്‍ത്ത് പറയാന്‍തുടങ്ങി...

"10-20 വര്‍ഷായികാണില്ലെടാ നമ്മളിവിടുന്നുപോയിട്ട്, വര്‍ഷങ്ങള്‍ എത്രപെട്ടെന്ന കടന്നുപോകുന്നത്... പിന്നിട്ട ജീവിതത്തിലെ നല്ലൊരു കാലഘട്ടമാരിരുന്നു ഞാന്‍ അന്നിവിടെ ചിലവഴിച്ചത്... പക്ഷെ ഇപ്പഴാ അതോക്കെ മനസ്സിലാക്കുന്നത്... അന്നോക്കെ പഠിക്കാനുള്ള മടികൊണ്ട് അച്ഛനോടും അമ്മയോടും തലവേദന, വയറുവേദന എന്നൊക്കെ കള്ളം പറഞ്ഞ് ക്ലാസ്സില്‍ വരാതിരുന്ന ആ ഓരോ ദിവസങ്ങളും ഇന്നെനിക്ക് വന്‍ നഷ്ടങ്ങളായി തോനുന്നു... അവളെ പരിജയപെട്ട ശേഷമാ ഞാന്‍ ക്ലാസ്സില്‍ റെഗുലറായി വരാന്‍ തുടങ്ങിയത്... കുറച്ചൊക്കെ പഠിക്കാനും... എനിക്ക് മറക്കാനാവാത്ത ഒരുപാട് അനുഭവങ്ങള്‍ തന്ന ക്ലാസ്സ്‌റൂമണിത്... 

ഒരു രാജ്യം പിടിച്ചടക്കി അവിടത്തെ രാജകുമായിരിയെ സ്വന്തമാക്കിയ ഒരു രാജകുമാരന്‍... ആ രാജകുമാരന് അപ്പോ എന്തുമാത്രം സന്തോഷം ഉണ്ടായികാണുമെന്ന് നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഊഹിക്കാമോ?... അത്രയും സന്തോഷം ഞാന്‍ അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഇവിടെ ഈ ക്ലാസ്സ്‌റൂമില്‍... അന്ന് ഒത്തിരി അസൂയയോടെ എന്നെ നോക്കിയിരുന്ന കണ്ണുകളും, കിട്ടാത്ത മുന്തിരിയെ കുറ്റംപറഞ്ഞവരുടെ വാക്കുകളുമായിരുന്നു എന്നിലെ ആ രാജകുമാരനെ എനിക്ക് കാണിച്ചുതന്നത്... അതൊന്നും അവരാരും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല... ഇപ്പോ ഇവിടെകിടന്ന് ഓര്‍ക്കുമ്പോ അതെല്ലാം ഓരോ യോഗമായിരുന്നു വെന്ന് തോന്നുന്നു... പക്ഷെ ഇന്ന് ഇവിടെ പഠിക്കുന്ന പിള്ളേരെ കാണുമ്പോളെല്ലാം സത്യത്തിലൊരു ചമ്മലു തോന്നുവാ...""അയ്യേ!! ഈ കൊച്ചു പ്രായത്തിലാണോ ഇയാള് ആദ്യായി പ്രേമിക്കാന്‍ പോയെ????"" എന്ന് ചോദിച്ച് എന്നെ എന്‍റെ മനസ്സ്‌ കളിയാക്കുവാടാ... ഞാന്‍ പാവം എന്തറിഞ്ഞു എല്ലാം അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ..."

ആരും ഇഷ്ട്പെടുന്നൊരു ക്യാരക്ട്ടര്‍ ആയിരുന്നു അവള്‍... അന്ന് ആദ്യമായി എനിക്കൊരിഷ്ട്ടം തോന്നിയ നാള്‍മുതല്‍ എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ നായിക... എന്ത് കണ്ടാണാവോ ആ കൊച്ചെന്നെ സ്നേഹിച്ചതെന്ന് എനിക്കറിയില്ല... പലപ്പോഴും ഞാനത് ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ട്... ഇന്ന് നേരില്‍ കണ്ടിരുന്നുവെങ്കില്‍ ചോദിക്കായിരുന്നു..." എല്ലാം കേട്ടുകിടന്ന ചുള്ളന്മാരില്‍ നിന്നും ഇടക്കിടെ മൂളലുകള്‍ മാത്രേ ഞാന്‍കേട്ടുളൂ... പറഞ്ഞതൊക്കെ വെറുതെയായോ? എന്നൊരു സംശയത്തോടെ ഞാന്‍ ആ ബഞ്ചില്‍ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു... "ഡാ... സമയം ഒരുപാടായി അവളിപ്പോ വിളിതുടങ്ങും നമുക്ക്‌ പോകാം..." അതുകേട്ടതും അവരോക്കെ എഴുന്നേറ്റു... 

ഇന്നോതിരി സന്തോഷം തന്ന ആ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം നന്ദി പറഞ്ഞ് ഞാനും അവര്‍ക്കൊപ്പം അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങി... എന്തോ ആ ക്ലാസ്സ്‌റൂമില്‍ വച്ചുമറന്നപോലെ... ആരോ അങ്ങോട്ട്‌ വിളിക്കുംപോലെ... തിരിഞ്ഞു നോക്കാന്‍ ഒരു പ്രേരണ... അങ്ങനെ ഓരോ തോന്നലുകള്‍... അതെല്ലാതവണയും പതിവായതുകോണ്ട് ഇത്തവണ മൈന്‍ഡ് ചെയ്തില്ല... "ഡാ ഞാന്‍ നെക്സ്റ്റ് വീക്ക്‌ പോകും അതിനുമുമ്പൊന്നു കാണണം... ഞാന്‍ വിളിക്കാം... എന്നാ നിങ്ങ വിട്ടോ" യെന്ന് ഞാന്‍ അവരോട് പറഞ്ഞു... "അപ്പോ ശരിയെടാ കാണാം...നീ വിളിക്ക്” എന്നുപറഞ്ഞ് സനലും പ്രേംജിത്തും ഷഫീക്കുംപോയി... വണ്ടി ഞാനെടുക്കാം എന്നുപറഞ്ഞ് കീയുംവാങ്ങി ശങ്കറും... കാറില്‍ കയറുംമുമ്പ് പുറകിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് ഞാന്‍ ആ സ്കൂലളിന് ചുറ്റും ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു... ഒരു യാത്രപറച്ചിലെന്നപോലെ...

കാറില്‍ കയറിയതും മൊബൈല്‍ റിംഗ്ചെയ്തു... അവളായിരുന്നു... അവള്‍ എന്താ ചോദിക്കാന്‍ പോകുന്നെ എന്നെനിക്ക് നന്നായി അറിയായിരുന്നു എങ്കിലും ഞാന്‍ കോളെടുത്ത് "ഹലോ" എന്നുപറഞ്ഞു... എന്നിട്ടും മൊബൈല്‍ റിംഗ്ചെയുന്നു... ഞാന്‍ വീണ്ടും കോള്‍ ബട്ടന്‍ പ്രസ്‌ചെയ്തുനോക്കി എന്നിട്ടും റിംഗ് ചെയുന്നു... എന്ത് ചെയ്തിട്ടും റിംഗ്ടോണ്‍ നില്‍ക്കുന്നില്ല... വല്ലാത്തൊരു അസോസ്ഥതയോടെ ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് ഉണര്‍ന്നൂ... ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ റൂമില്‍ അലാറം അടിക്കുന്ന മൊബൈല്‍ കണ്ടൂ... നേരം വെളുത്തൂ... എഴുനേല്‍ക്കാന്‍ സമയമായി... ഇന്ന് ഡ്യൂട്ടിഡേ ആണ്... എന്നോകെ തിരിച്ചറിയാന്‍ പിന്നെയും ഒത്തിരി സമയയെടുത്തു...

((( ഓര്‍മ്മയില്‍ ഇതാദ്യമായാണ് ഞാനോരു ഡ്രീം കമ്പ്ലീറ്റ്‌ കാണുന്നത്... അതിന്‍റെയൊരു സന്തോഷം ഇന്നുമുഴുവന്‍ എന്നിലുണ്ടായിരുന്നു... ഇന്ന് ഓണ്‍ലൈനില്‍ വന്ന ഫ്രണ്ട്സിനോടെല്ലാം ഞാന്‍ പറഞ്ഞു... "ഡാ ഇന്നലെ ഞാന്‍ നിന്നെ സ്വപ്നം കണ്ടൂ" വെന്ന്... നിങ്ങളിപ്പോ ഇത് ഇത്രയും വായിച്ചറിഞ്ഞപോലെ എന്തായിരുന്നു എന്‍റെ ആ ഡ്രീംമെന്ന് ഇവിടെ എന്‍റെ ഈ ബ്ലോഗിലൂടെ അറിയാനായിരുന്നു അവര്‍ക്ക്‌ താത്പര്യം... അങ്ങനെ അവര്‍ക്ക്‌ വേണ്ടിയാണ് ഞാനിന്ന് ഇതെഴുതിയത്... "It will be..."എന്‍റെ ആ നല്ല സുഹൃത്തുക്കള്‍ക്കായി ഞാന്‍ സമര്‍പ്പിക്കുന്നു...)))